Abdülvehhab-ý Þarani hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Sa’düddin Sanadidi adýnda meþhur biri vardý.

Ama sevmiyordu bu büyük Veli’yi.
Hakkýnda uydurulan asýlsýz sözlere aldanýp su-i zanda bulunurdu.

O zamanlar Tanta’da, senede bir defa mevlid cemiyeti düzenlenirdi.
Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin kabri baþýnda.

Bir çok memleketlerden sevenleri akýn akýn gelir, katýlýrlardý bu cemiyete.
Ýmam-ý Þarani hazretleri de gelenler arasýndaydý.
Onu kötü olarak bilen o kiþi, Onun gelmesini iyi karþýlamadý.

- O, þöyle þöyle biridir. Bu kutsal cemiyette Onun ne iþi var? diyordu.

O gece Resulullahý “aleyhisselam” gördü rüyasýnda.
Yanýnda Ýmam-ý Þarani hazretleri de vardý.

Anladý hatasýný

Ve Efendimiz “aleyhisselam”, bu zatý baðrýna basmýþ, çok sevgi, ilgi ve iltifat gösteriyordu.

O, bu hali görünce, þaþýrýp aklý gitti.
Resulün huzuruna gitmek istediyse de hiç ilgi görmedi.
Efendimiz “aleyhisselam” istemediler yanýna gelmesini.

Tam o anda uyandý.
Anlamýþtý hatasýný.

Hemen koþtu bu büyük Veli’nin huzuruna.
Talebesi olmakla þereflendi.

Vakit çok kýymetli

Bu zat, bir gün sevdiklerine;
- Vakit, çok kýymetlidir, buyurdu. Ömrünü boþ þeylerle geçiren kiþi, tarlaya tohum ekmeyen kimseye benzer ki, hasat zamaný elbette piþman olur.

Ve ilave etti:
- Ölümü kendinize sevdirin. Nasýl olsa bir gün baþa gelecek.

Tövbe et!

Bir gün de yanýna bir genç geldi.
Nasihat istiyordu.

Mübarek zat, ona þefkatle bakýp;
- Evladým! Bir kimseden sana bir sýkýntý gelirse, bil ki, iþlediðin bir günahýndan dolayýdýr, buyurdu. Tövbe et!

Ve ekledi:
- Eðer bir iyilik görürsen, bu da, iyi bir amelinin neticesidir. Þükret!