Ebül Abbas-ý Mürsi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna, kibirli bir kiþi geldi bir gün.
Bildiði ilimlerden bahsetti.

Onsekiz din ilminde ihtisasý olduðunu söyledi.
Gerçekten de ilmi vardý.
Ama tevazudan mahrumdu.

Edindiði ilimle öðünüyordu ki, bu, gerçek âlimlere yakýþmayan bir haldi.
Ebül Abbas-ý Mürsi hazretleri, tevazu içinde dinledi onu.

Kibirli adam sözünü bitirip;
- Ýþte böyle, dedi bu zata tepeden bakarak. Sen de bir þeyler öðrenebildin mi bari?

Ebül Abbas hazretleri, onun kibrinden rahatsýz olmuþtu.

Ey bilgiler, çýkýn gidin!

Onun yüzüne bakarak;
- Ey bunun gururuna sebep olan bilgiler! Çýkýp gidin bunun hafýzasýndan. Silinin tamamen! buyurdu.

O anda bütün bildikleri silindi hafýzasýndan.
Unuttu hepsini.
Cahil ve gafil oldu.

Kendi adýný bile unutmuþtu.
Sokaklarda boþ boþ dolaþýyordu artýk.

Ancak büyük Veli acýdý yine kendisine.
Dua etti.
Bilgiler tekrar girdi hafýzasýna.

Ama iyi bir ders olmuþtu bu ona.
Zira kibri ve gururu gitmiþ, tevazuya bürünmüþtü.

Yumuþak olursan, gelirler

Bir gün de sinirli bir delikanlý bu zata gelip dert yandý:
- Efendim, insanlar yanýma pek gelmiyorlar. Sebep ne olabilir acaba?
- Yumuþak olursan gelirler, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýnsanlarýn, yanýna rahat gelmemesi, senin için bir tehlikedir ayrýca.

- Tehlike mi efendim?
- Evet. Bir kiþinin yanýna rahat gidilemiyorsa, onun son nefesinden korkulur. Allah korusun.