Ebül Abbas-ý Mürsi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, hâl ehli bir Veliydi.

Bir gün, talebesinden beþ kiþiyle yolculuða çýkmýþtý.
Hem de yaya olarak.

Henüz yola çýkmadan;
- Efendim, bu yolculuktan muradýnýz nedir? diye sordu bazý sevdikleri.

Cevaben yanýndaki beþ talebesini gösterip;
- Bunlarý defnetmek için, buyurdu.

Hiçbir þey anlamadýlar.
Hatta þaka yaptýðýný zannettiler.
Ve yolculuk baþladý.

Bir müddet sonra o beþ talebe hastalandýlar birden.
Ve gittikçe aðýrlaþtý hastalýklarý.

Ve ardarda öldüler beþi de.
Ebül Abbas hazretleri “rahmetullahi aleyh”, onlarý defnedip, tek baþýna döndü memleketine.

Korkmayýn, bir þey olmaz

Ýskenderiye halký, düþmanýn hücumundan korkup, silahlanmaya baþlamýþlardý.

Yetkililer, Ebül Abbas hazretlerine gelip dua istediler.

Onlara;
- Korkmayýn, bir þey olmaz, buyurdu. Ben sizin aranýzda bulunduðum müddetce, düþman, size bir zarar yapamaz.

Sevinip geri gittiler.
Gerçekten de öyle oldu.

O hayatta iken bir þey olmadý.
Vakta ki bu Veli vefat etti. O zaman düþman iþgal etti memleketi.

Mümin, güler yüzlüdür

Bir gün de;
- Efendim, “Mümin daima güler yüzlü ve neþeli olmalý” buyuruluyor. Öyle deðil mi? dediler.
- Evet doðru, buyurdu.

- Peki ya bir þeye üzülmüþsek?
- Olsun. Yine de o üzüntümüzü etrafýmýza belli etmemeliyiz. Zira müminin neþesi yüzünde, hüznü kalbindedir.