Vehib bin Verd hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.
Allah korkusu ile devamlý aðlardý.

Hanýmý Onun hakkýnda;
- Vehib'in her bir günü aðlamakla geçti. Güldüðünü hiç görmedik, demiþtir.

Bir gün sevdikleri;
- Efendim, çok fazla ibadet yapýyorsunuz. Buna raðmen niçin çok aðlýyorsunuz? dediler.

Cevabýnda;
- Evet çok aðlýyorum, buyurdu. Çünkü Cehennemden kurtulmaya elimde senedim yok.

Ve sordu onlara:
- Ben ve siz, hatta bütün kullar, kýyamet gününde baþlarýmýz önümüzde olarak Allah’ýn huzurunda hesaba çekileceðiz, öyle deðil mi?

- Elbette efendim.
- Öyleyse bu hesaptan kurtulmadýkça, nasýl güler, nasýl rahat olabiliriz?

Niçin yatmýyorsunuz?

Günah iþlememeye, gayret eder, devamlý nefsine muhalefet ederdi.
Gece herkes uyurken, o ibadet eder, ahiret derdi ile, aðlayýp yaþ dökerdi.

Bir gün sevdikleri;
- Efendim, geceleri niçin yatýp uyumazsýnýz? dediler.

Cevaben;
- Cehennem, yakmak için insan bekliyor, buyurdu. Bir kul ki, bu ateþten emin deðildir. O, nasýl rahat yatar, nasýl uyuyabilir?

Hangi dua kabul olur?

Bir gün de;
- Efendim, hangi dualar kabul olur? diye sordular.

- Aðýz haram yemez, dil de yalan söylemezse, edilen dua kabul olur, buyurdu.

- Peki hangi dualar kabul olmaz efendim?

Buyurdu ki:
- Haram yiyenin kýrk gün duasý kabul olmaz. Týbben de kan deðiþimi kýrk günde tamamlanýr. Ne çekiyorsak dilimizden çekiyoruz.