Ebül Hasen-el Kusi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” dergahýna bir genç gelip, talebeliðe kabul edilmesini istedi bir gün.

Büyük Veli kabul edip;
- Senin iþin, her gün falan ottan bir bað getirip, þu kenara yýðmaktýr, buyurdu.

Delikanlý;
- Baþ üstüne efendim dedi.

Ve baþladý hizmete.
Eline bir orak alýp, her gün emredilen otlardan bir bað yapýp, dergahýn bir köþesine yýðýyordu onlarý.

Ama bir müddet sonra, þeytan vesvese verdi buna.
Bu iþi basit görerek, sessizce býraktý dergahý.

Ve geri döndü köyüne.
O gece bir rüya gördü.

Cehenneme düþecekti ki…

Þöyle ki;
Kýyamet kopmuþ, hesaplar görülmüþ, bunun da günahý aðýr gelmiþ, melekler Cehenneme götürüyordu kendisini.

Cehennemin kenarýna geldiler.
Tam ateþe düþecekti ki, Cehennemle aralarýna, kýrk elli bað ot yýðýný girdi birden.

Dikkatle bakýnca, dergaha taþýdýðý ot yýðýnlarý olduðunu fark etti.
Bunlar, ateþle kendi arasýnda set olup, yanmaktan korumuþtu kendisini.

O sevinçle uyandý.
Anlamýþtý hatasýný.

Hemen yola çýkýp dergaha geldi tekrar.
Hocasýnýn huzuruna çýkýp özür diledi.
Ve bir daha ayrýlmadý bu ocaktan.

Ýþin temeli kalbdir

Bu zat, bir gün;
- Kardeþlerim, Cenâb-ý Hak bizleri, herþeyden yüz çevirip, kendisine dönmemizi nasib eylesin, buyurdu.

Ve ekledi:
- Biliniz ki, iþin temeli kalbdir, gönüldür. Bu gönül, Allah'tan baþkasýna tutulmuþ ise, yýkýlmýþ demektir. Bir iþe yaramaz.