Ebu Bekr-i Susi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün, talebeleriyle sohbet ediyordu ki, içeri bir genç giriverdi.

Ancak kendinde deðildi.
Sarhoþtu.
Kendinden habersiz, yýðýldý bir kenara.

Büyük Veli talebelerine;
- Evlatlarým, bu genç hakkýnda hemen kötü karar vermeyin, buyurdu. O da, sizin gibi Allah’ýn bir kuludur. Tövbe ederse, Allah’a sizden daha yakýn olur.

Gençler þaþýrdý:
- Hocam bu sarhoþ, dediler.

- Evet sarhoþ. Ama yine de kötü gözle bakmayýn ona. Belki o, bu yola sizden daha ehildir.

Benim yerime geçer

Ve ekledi:
- Gün gelir, bu genç benim yerimde insanlara vaaz-ü nasihat eder.

Ve emretti:
- Götürün, yatýrýn onu bir yere. Belli ki istemeyerek düþmüþ bu bataða.

Gençler, hemen bir yatak bulup, yaydýlar.
Ve o genci, tazim ile oraya yatýrdýlar.

Birazdan ayýldý genç adam.
- Ben neredeyim? Nasýl geldim buraya?
- Burasý bir dergah, dediler. Sen kendin geldin buraya. Biz de hocamýzýn emriyle seni buraya yatýrdýk.

Ve hocalarýnýn kendisi hakkýnda söylediðini naklettiler.

Hali deðiþti birden

O, bunu duyunca, hali deðiþti birden.
Eski günahlarýna, tövbe etti.

Dergahýn müdavimi oldu.
Çalýþarak öteki talebeleri geçti.
Kýsa zamanda kalb gözü açýlýp Evliya oldu.

Bir müddet sonra da Ebu Bekr-i Susi hazretleri ayrýldý bu dünyadan.
Onun yerine bu genç geçip oturdu.
Sohbetleriyle yýllarca halký irþat etti.

Evliyanýn sözünde rabbani tesir vardýr buyurmuþ büyükler.
Kime himmet ederlerse, o yükselir, ilerler.