Muhammed Bedahþi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Allah dostu bir Veli’dir.

Yavuz Sultan Selim Han, bu zatý iki defa ziyaret etti.
Ýlkinde hiç konuþulmadý.
Huzurunda edeble oturup, sonra yine edeble ayrýldý yanýndan.

Zira onun, büyük bir Veli olduðunu, bunun için de huzurunda konuþmanýn, edebe aykýrý olduðunu biliyordu.

Ancak ikinci ziyaretinde, Bedahþi hazretleri “rahmetullahi aleyh”;
- Sultaným, ikimiz de Rabbimizin seçilmiþ kullarýndan sayýlýrýz. Ancak boynumuza bir kulluk baðý var ki, bununla Allah'ýn huzurunda, sorumluyuz, buyurdu.

Yükünüze yük kattýnýz

Sultan tasdik etti:
- Evet efendim.

- Yerin ve göklerin kabul etmediði bu büyük emaneti biz insan olarak yüklenmiþ olduk ki, bu aðýr yükü hakkýyla taþýmak çok zordur. Üstüne üstlük siz saltanat iþini de üzerinize alarak bu aðýr yükünüze bir yük daha kattýnýz.
- Doðru efendim.

- Hatta bunun üzerine hilafet yükünü de aldýnýz ki, bu kadar aðýr sýkleti, ne yer, ne gök ve ne de daðlar çekebilir. Ama Hak teâlâ, size yardým eder. Zira siz, manevi bir kuvvete sahipsiniz. Hazret-i Peygamberin “aleyhisselam” hadisleri, size rehber olup yolunuzu aydýnlatýr.

Edeble dinledi

Yavuz Sultan Selim, bunlarý edeble dinledi.
Ve izin isteyip, ayrýldý huzurundan.

Onun bu edebine, vezirler hayret edip;
- Sultaným, siz yalnýz dinlediniz, dediler. Hikmeti ne idi ki, bir þey söylemediniz?

Cevaben;
- Biz dünya sultanýyýz. Ama bu din büyüklerinin himmetlerine muhtacýz, dedi. Bu büyükler konuþurken, söze karýþýlýr mý? Küçüðün konuþmasý, edebe yakýþýr mý?

Ve ekledi:
- Büyüklerin yanýnda, edebli olmak gerekirdi. Biz de onu yaptýk.