Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Harun Reþid zamanýnda yaþamýþ büyük bir Veli’dir.

Halife Harun Reþid, bir gece vezirini çaðýrýp;
- Beni, gönül ehli birine götür, dedi. Zira kalbim, bu þâþâlý hayattan çok sýkýldý. Bir Allah adamý görelim de kalbimiz ferahlasýn.

Vezir;
- Baþ üstüne efendim, dedi.

Ve Süfyan bin Uyeyne hazretlerinin evine götürdü halifeyi.

Kapýyý çalýp seslendi:
- Ey Süfyan! Sultan kapýna geldi. Seninle görüþmek istiyor.

Hazret-i Süfyan kapýya çýkýp;
- Niçin önceden bildirmediniz? dedi. Haberimiz olsaydý, biz gelirdik.

Aradýðým bu deðil

Harun Reþid, vezirine;
- Aradýðým bu zat deðil, diye fýsýldadý.

Vezir;
- Tamam sultaným, dedi.

Oradan ayrýlýp Fudayl bin Ýyad hazretlerine gittiler.
Ýçerden Kur’an-ý kerim sesi geliyordu.

Âyet-i kerimede mealen; (Günahkârlar, kendilerini ehl-i takva ile bir tutacaðýmý mý zannediyorlar?) buyuruluyordu.

Harun Reþid bunu iþitince;
- Nasihat istiyorsak, bu bize yetiþir, dedi.
Oradan geri döndü.

En kýymetli sermaye

Bu zat, sevdiði bir gence;
- Senin en kýymetli sermayen ömründür, buyurdu. Bu en kýymetli sermayeyi, en kýymetli þeyleri yaparak deðerlendir.

Delikanlý sordu:
- Nasýl deðerlendireyim efendim?

Buyurdu ki:
- Önce Ýslamiyet’i öðren. Sonra öðrendiklerinle amel et. Ahirette hesap var çünkü. O gün gelmeden önce, kendini hesaba çek.