Zeynel Abidin Ali hazretleri “rahmetullahi aleyh” bir zaman hastalandý.
Sevdikleri ziyaretine geldiler.

Onlarý karþýlayýp;
- Buraya, ne maksatla geldiniz? buyurdu.
- Hasta olduðunuzu duyduk ve çok üzüldük efendim, dediler. Çünkü sizi çok seviyoruz.

Onlara cevaben;
- Kim beni, Allah ve Resulullah “aleyhisselam” hakký için severse, mahþer günü Arþ-ý âlâ altýnda gölgelenir, buyurdu. Hak teâlâ, bu halis sevginiz için Cennette kat kat mükafat verecektir.

Ve ekledi:
- Her kim de dünyalýk için severse, o da hesapsýz nimetlere kavuþur.

Affetti kölesini

Bir gün yine ziyarete gelmiþlerdi bazý sevdikleri.

Kölesine seslenip;
- Misafirlerimize yemek getir! buyurdu.

Mutfak, alt kattaydý.
Köle, sofra elinde merdivenden çýkarken, yemek dolu sofra kaydý elinden. Altta oynayan küçük oðlunun üzerine düþtü ve çok sevdiði çocuðu vefat etti.

Köle, korkudan titriyor ve nasýl bir ceza vereceðini düþünüyordu ki,
- Korkma, seni affettim, buyurdu.

Peþinden âzad etti kendisini.
Yavrusunun teçhiz ve tekfinini kendi eliyle yapýp, gözyaþlarý içinde defnetti kabrine.

Þaþarým þu kullara

Bir gün sevdiklerine;
- Kibirli olanlara þaþýyorum, buyurdu. Zira kibirlenecek neleri vardýr ki acaba? Öncesi, bir damlacýk su idi, sonunda bir avuç toprak olacak.

Þöyle devam etti:
- Þunlara da þaþarým ki, kendilerinin birer damla kan ve sudan yaratýldýklarýný bilirler, yine topraða koyduklarý bir çekirdeðin, az zaman sonra büyüyüp, koca bir aðaç olduðunu görürler de, bunlar nasýl oluyor diye hiç tefekkür etmezler.