Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh”, gençliðinde eþkýyalýk yapardý.

Bir gün, adamlarý, büyük bir kervanýn geleceðini haber aldýlar.
Kervandaki birinin çok altýný vardý yanýnda.

Eþkýyanýn pusu kurduðunu fark edince;
“Hiç olmazsa altýnlarýmý kurtarayým” diye düþündü.

Ve altýnlarýný alýp, indi deveden.
Onlarý saklayacak bir yer arýyordu ki, az ilerde bir çadýr görüp içeri girdi.
Baktý, gençten biri namaz kýlýyor.

Selam verip;
- Çok miktarda altýným var. Fakat eþkýyalar kafilemizi soyacaklar. Bunlarý sana teslim etsem olur mu? dedi.

Þuraya koy, sonra alýrsýn

Genç adam;
- Þuraya býrak. Sonra gel al, dedi.

Adam altýnlarý oraya koyup, döndü kafilesine.
Bir de ne görsün.
Kimin nesi varsa eþkýyalar gasbediyorlar.

Benim altýnlarým emniyette diye sevindi tabii.
Soyguncular, kervaný tamamen soyup ayrýldýlar.
O kimse de, altýnlarýný almak için gitti o çadýra.

Ýçeri girince müthiþ bir manzarayla karþýlaþtý.
Zira eþkýyalarýn hepsi oradaydý.
O gencin önünde hürmetle oturmuþ, gasbettikleri mal ve paralarý arz ediyorlardý.

Gel, altýnlarýný al!

Namaz kýlan o genç, o haramilerin reisiymiþ meðer.

Adamý kapýda görünce;
- Gel, altýnlarýný al! diye seslendi.

Adam çekinerek alýp gitti ama hiçbir þey anlamamýþtý.

Eþkýyalar;
- Sen ne yaptýn ey Fudayl? dediler. Biz topladýk, sen daðýtýyorsun.

Cevabýnda;
- O, bana hüsnü zan etti. Onun hüsnü zannýný boþa çýkarmam uygun olmaz, dedi.

Ve ekledi:
- Ben de, cenâb-ý Hakk’a hüsnü zan ediyorum. Ola ki, O da benim bu zannýmý boþa çýkarmaz. Bu iþlerden kurtarýp doðru yola çýkarýr bir gün.