Ebu Ýshak Ýbrahim hazretleri “rahmetullahi aleyh” bir vaazýnda,
- Kale kapýsýndan birisi yere düþtü, buyurdu.

Cemaat, bir þey anlamadý.
Vaazdan sonra araþtýrdýlar.

Meðer bu zata düþmanlýk yapan bir adam, kale duvarýnda gezerken, baþý dönüp aþaðý düþmüþ ve ölmüþ.

Her gördüðünü Hýzýr bil!

Bu zat, bir sohbetinde;
- Hayâ, edeb, insanýn ziynetidir, buyurdu. Hayatýn her anýnda insana lazýmdýr.

Ve ekledi:
- Herhangi bir mümini gördüðünüzde, mutlaka kýymet verin ona.
- Neden efendim? dediler.

- Çünkü hiç belli olmaz. O gördüðünüz, Allah'ýn çok sevdiði bir Velisi olabilir. Ýhtiyatlý davranmalý, duasýný almaya bakmalýdýr.

Þöyle bitirdi:
- Büyüklerimiz; (Her gördüðünü Hýzýr, her geceyi Kadir bil) buyurmuþlardýr.

En önce ne lazým?

Bir gün de, bazý gençler;
- Efendim, bir mümine en önce lazým olan þey nedir? diye sordular.

Cevaben;
- En mühim þey, itikadýný Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdiði þekilde düzeltmektir, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Bundan sonra ibadete sýra gelir ki, en mühim ibadet, beþ vakit namazdýr. Namaz, dinin direðidir.

Kalb kýrmamak mühimdir

Bir gün de;
- Müminin güzelliði ne ile belli olur, biliyor musunuz? diye sordu cemaatine.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Kalb kýrmamasýyla belli olur.

Ýnsanýn iki ziyneti

Bir gün de kibirden sordular bu zata.

Cevaben;
- Kibir, insanlarýn büyük felaketidir, buyurdu. Ýnsanda iki ziynet vardýr ki, onlarý süsler. Bunlardan biri tevazu, diðeri hayâ ve edebtir.

Ve ekledi:
- Zira kibirlenecek neyin var ey insan? Gece gün Rabbine isyan edersin. Aslýn bir damla su, sonun bir yýðýn topraktýr. Yakýnda ölecek, kabirde çürüyecek, mahþerde hesaba çekileceksin.

Þöyle bitirdi:
- Öyleyse kendine gel ki, teneþir tahtasýnda bitecek yarýn her þey.