Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh”, gençlik senelerinde soygunculuk yapardý.

Bir gün, adamlarý bir kervaný soydular.
Sonra da yemek için bir yere oturdular.

O sýrada kervandan biri geldi yanlarýna.
- Sizin resiniz kim?
- Reis burada yok, dediler.

- O nerdedir?

Bir aðacý gösterdiler.
- Bak, þu aðacýn altýnda namaz kýlan biri var ya, iþte reisimiz odur.

O, her gün oruçludur

Adam þaþýrdý:
- Ýyi de o niçin sizinle yemiyor?
- O her gün oruçludur. Gündüzleri yemek yemez.

Adam, hayretler içinde ayrýlýp onun yanýna gitti.
- Kusura bakmazsanýz bir þey soracaðým.
- Estagfirullah, sor.

- Bir yanda namaz oruç, bir yanda haramilik. Bu nasýl oluyor?

Derin bir nefes aldý:
- Doðru. Gerçekten tuhaf. Ama ümitliyim. Ýnþallah bir gün kurtulurum bu iþlerden.

Mütevazý olun!

Bu zat bir sohbetinde;
- Mütevazý olun, buyurdu. Allahü teâlâ, tevazu göstereni yüceltir, kibredeni alçaltýr.

- Kibirli insanlarý biz de sevemiyoruz efendim, dediler.
- Onlarý Allahü teâlâ da sevmez, buyurdu. Onlar, kendilerini üstün gördükçe, daha da sevimsizleþir ve alçalýrlar halkýn gözünde.

Ve ekledi:
- Bu gibiler, mahþer gününde de karýncalar gibi halkýn ayaklarý altýnda ezilip horlanacaklardýr.

Ve özetledi:
- Cenâb-ý Hak her günahý affeder, ama kibirliyi asla. Kalbinde zerre kadar kibir olan bir mümin, bunun cezasýný çektikten sonra Cennete girecektir.