Rabia-i Adviyye hazretleri “rahmetullahi aleyha”, genç kýzlýðýnda bir evin hizmetlerini görüyordu.
Gündüz, ev sahibine hizmet ediyordu.
Gece de ibadet ediyordu Rabbine.

Ev sahibi, bir gece uyanmýþtý.
Baktý, namaz kýlýyor.
Gizlice onu izledi.

Hazret-i Rabia, iki rekat namaz kýldý.
Sonra el kaldýrýp;
- Yâ Rabbi, sana daha çok ibadet yapmak isterim. Ama gündüzleri bu evin hizmetleri beni oyalýyor, diyordu.

Adam iþitti bu yakarýþý.
Çok duygulandý.

Üstelik bir þey dikkatini çekti.
Hazret-i Rabia’nýn baþý üzerinde bir nur parýldýyordu.

Sabah onu çaðýrýp;
- Artýk köle deðilsin, dedi. Ýstediðin yere gidebilirsin.

O gün baþka eve taþýndý.
Bir gün ve gecesinde bin rekat namaz kýlýyordu.
Kefenini yanýndan ayýrmazdý.

O, öyle Rabdýr ki…

Bir gün, zengin bir haným geldi ziyaretine.
Ona altýn dolu bir kese verdi.
Ancak kabul etmedi hazret-i Rabia.

Kadýncaðýz üzüldü.
- Niçin almýyorsun? diye sordu.

Hazret-i Rabia;
- Ben bunlarý, hakiki sahibinden istemeye hayâ ediyorum. Geçici sahibinden alýr mýyým, dedi.

Ve ekledi:
- O, öyle bir Rabdýr ki, kendisini inkâr eden kulunun bile rýzkýný verirken, kendi muhabbetiyle yaktýðý kulunun rýzkýný hiç vermez mi?