Muhammed Bakýr hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Resulullahýn “aleyhisselam” torununun torunudur.

Bütün ilimlere vakýf olduðu için Bakýr, yani çok üstün denilmiþtir kendisine.

Hazret-i Ömer ile hazret-i Ebu Bekri “radýyallahü anhüma” çok sever, sýk sýk methederdi bu büyük zatlarý.

Bir gün bir hadis-i þerif okuyup;
- Bunu bize nakleden Ebu Bek-i Sýddîk radýyallahü anhdýr, buyurdu.

Dinleyenlerden biri itiraz edip;
- Hayýr, onun ravisi baþkasý olsa gerek, dedi.

Söylediðimiz gibidir

Bunun üzerine Hazret-i Ýmam;
- Söylediðimiz gibidir, buyurdu.

O yine itiraz edince, oturduðu yerde toparlanýp, ellerini edeble dizi üstüne koydu ve;
- Ya Ebâ Bekr efendimiz! Bu hadisin ravisi, siz deðil misiniz? diye sordu.

O anda bir ses iþitildi.
- Öyledir ya Muhammed! O hadisin ravisi benim, diyordu.

Orada olanlarýn, hepsi duydu bu sesi.
Ýtiraz edenin de kalmadý þüphesi.

Þöyle þöyle olacak

Bir gün de bir grup insanla otururken, bir ara baþýný öne eðdi.

Bir müddet tefekkür edip;
- Bir sene sonra, bir zâlim Medine’ye dörtbin askerle gelip, insanlara zulmedecek ve üç gün içinde çok insan öldürecek, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ömrü olan görür.

Aradan bir sene geçti.
Medine’ye Nafi bin Ezrak adýnda bir zâlim, dört bin askerle gelip çok kimseyi zulümle öldürdü.

O, kendisine inananlarla birlikte Medine’den çýkmýþ ve kurtulmuþtu o zâlimin þerrinden.