Bir gün, Fudayl bin Ýyad hazretleri “rahmetullahi aleyh” Mira daðýnda bulunuyordu.
Bazý sevdikleri de yanýndaydý.

Bir ara onlara dönüp;
- Eðer hâl ehli biri, þu daða sallan dese, dað sallanýr, buyurdu.

Hazret-i Fudayl’in cümlesini henüz bitirmiþti ki koca dað sallanmaya baþladý.

Oradakiler korktular.

Hazret-i Fudayl;
- Korkmayýn, þimdi durur, buyurdu.
Sallanma durdu.

Birine borcun var mý?

Bir gün de halife Harun Reþid bu büyük Veli’den nasihat istedi.

O nasihat ettikçe, aðlýyordu.
Öyle ki, aðlamaktan bayýlýr gibi oldu.

Kendine geldiðinde sordu:
- Ey Fudayl, birine borcun var mý?
- Evet, Rabbime kulluk borcum var.

- Onu kastetmemiþtim. Ýnsanlardan birine borcun var mý?
- Hayýr. Hak teâlâ bana öyle çok nimetler verdi ki, kullarýna minnet etmiyorum.

Hiç faydasý olmamýþ

Harun Onun önüne bin altýn koyup;
- Bu, kendi helal malýmdýr, dedi. Rahatça kullan.

Lakin O kabul etmeyip;
- Bunlarý önümden al, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ne garip, bunca öðüt dinledin. Ama hiç faydasý olmamýþ.

Bin hac sevabý

Bir gün de;
- Müslüman anne babanýn yüzüne þefkatle bir defa bakana, kabul olmuþ bir hac sevabý verilir, buyurdu.

- Bin kere baksa efendim? dediler.
- Bin kere bakarsa, bin hac sevabý verilir, buyurdu.