Ýbrahim bin Edhem hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyanýn büyüklerindendir.

Allah için taht ve tacýný terk etmiþti.
Gece, sabaha kadar ibadet ediyor, bunu, uykudan daha çok seviyordu.

Bir gün biri Ona;
- Niçin uyumuyorsun? diye sordu.

Cevabýnda;
- Cehennemin ateþi beni uyutmuyor, buyurdu.

Bir defa, hiç azýk almadan Hac yoluna çýktý.
Üç gün, hiçbir þey yemeden devamlý yürüdü.

Cebindekini at ki…

Takatý kalmamýþtý ki, yanýna þeytan gelip;
- Tahtý tacý terk ettin. Þimdi aç susuz hacca gidiyorsun. Eðer hükümdarlýðý býrakmasaydýn, bu mihneti çekmeyecektin, diyerek vesvese verdi.

Ama aldanmadý ona.
- Bunu söyleyen þeytandýr, dedi. Cenâb-ý Hak onun þerrinden korur beni.

O anda gaibden;
- Onu iyi tanýdýn, denildi. Cebindekini at ki, düþmanýn rezil olsun.

Cebinde dört gümüþ parasý vardý.
Fýrlattý kenara.
Þeytan, kaçýp gitti yanýndan.

Beni kimse sevmiyor

Bir gün, biri gelip;
- Efendim, beni kimse sevmiyor, diye dert yandý bu zata.

Mübarek zat sordu:
- Peki sen o kimseleri seviyor musun kardeþim?

- Hayýr hocam, sevmiyorum.
- Öyleyse onlar da seni sevmezler. Bu gayet normaldir.

- Normal midir efendim?
- Evet. Çünkü seversen sevilirsin kardeþim.

Ve izah etti:
- Kocasý sevmezse, haným nasýl sevsin? Hocasý sevmezse, talebe nasýl sevsin? Babasý sevmezse, oðlu sever mi?