Veysel Karani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Resulullahýn “aleyhisselam” aþkýyla yanýyordu.

Eshabý kiram, Efendimize “aleyhisselam”;
- Yâ Resulallah! O sizi bu kadar çok sever de, niçin görmeye gelmez? diye sordular.

Efendimiz “aleyhisselam” buyurdu ki:
- Bunun iki sebebi var. Birincisi, hallerine maðluptur. Ýkincisi ise yaþlý ve hasta bir annesi var ki, iki gözü de görmez. O, çobanlýk yaparak aldýðý ücret ile, bakýyor bu annesine.

Eshabý kiram;
- Biz onu görür müyüz? diye sordular.

Hazret-i Ali ile hazret-i Ömer’e “radýyallahü anhüma” bakarak;
- Siz Onu görürsünüz, buyurdu.

Hýrkanýzý kime verelim?

Efendimiz “aleyhisselam” ölüm hastalýðýnda iken;
- Yâ Resulallah! Hýrkanýzý kime verelim? diye sordular.

Cevaben;
- Üveys-i Karni’ye verin! buyurdu.

Hazret-i Ali ile hazret-i Ömer, “radýyallahü anhüma” hýrka ile Yemene gidip Üveysi “rahmetullahi aleyh” sordular.

Cevaben;
- Burada Üveys diye biri var ama sizin aradýðýnýz o deðildir, dediler.

- Neden?
- Çünkü o divanedir, tuhaf halleri var.

- Tamam, biz onu arýyoruz iþte.
- Ýyi ama, o tek baþýna yaþar, aramýza gelmez. Kimse ile oturup sohbet etmez. Halk aðlasa o güler, herkes gülse o aðlar. Böyle garip biriyle sizin ne iþiniz var?

Ýki büyük sahabi;
- Tam onu tarif ettiniz, dediler. Þimdi de yerini tarif edin bize.

- Þu tepeyi görüyor musunuz?
- Evet.

- Ýþte orada deve güdüyor.

Hemen o yere teþrif ettiler.
O esnada hazret-i Üveys “rahmetullahi aleyh” namaz kýlýyor, develerini ise bir melek güdüyordu.