Abdullah el Yuneyni hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir Cuma sabahý, Cuma namazý için gusül abdesti aldý. Cumayý kýldýrdý.

Sonra müezzini çaðýrýp;
- Sen cenaze hizmetini bilir misin? diye sordu.

- Biraz bilirim efendim.
- Çok iyi. Yarýn vefat edersem, cenaze hizmetimi sen yaparsýn.

- Estagfirullah hocam. Allah sizi baþýmýzdan eksik etmesin.
- Bu, bizim elimizde deðil. Olacak olur.

- Efendim, biz hepimiz sizin hizmetindeyiz, þereftir bizim için.
- Saðol evladým.

Ve camiden ayrýlýp, bir aðacýn altýnda topladý talebeyi.

Beni þurada defnedin!

Uzun sohbetten sonra;
- Vefat edersem, beni þu oturduðumuz yere defnediniz, buyurdu.

Ertesi gün, sabah namazýný kýldýrdý.
Sonra kýbleye dönüp, baþýný önüne eðdi.

Cemaat kalkmasýný bekliyorlardý.
Ancak uzun müddet o halde kalýnca þüphelendiler.
Yanýna gittiklerinde vefat etmiþti.

Müezzin, göz yaþlarý içinde yaptý cenaze hizmetini.
Kabrini, bir gün evvel gösterdiði yere kazdýlar.
Tam o aðacýn altýna.

Vermeye alýþýn!

Bu zat, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, kendinizi vermeye alýþtýrýn, buyurdu. Çünkü bize kalacak olan, verdiðimizdir.

Sonra þunu anlattý onlara:
Bir kurban bayramý günü, Resulullah efendimiz “aleyhisselam” dýþardan eve gelip, Aiþe validemize;
- Kurban etini ne yaptýn? diye sordular.

Hazret-i Aiþe radýyallahü anha;
- Hepsini daðýttým, iki kürek bize kaldý, diye arzetti.

Bunun üzerine Efendimiz “aleyhisselam”:
- Öyleyse iki kürek hariç, hepsi bize kaldý buyurdular.