O devrin bazý Velileri Abdullah el Acemi hazretlerini “rahmetullahi aleyh” iþitip, ziyaretlerine geldiler bir gün.

Gördüler ki, bahçenin otlarýný temizliyor.
- Ne kadar zor iþin varmýþ, dediler.

Onlardan biri, bir iþaret etti otlara.
Otlar bir anda biçilip bir yerde toplandýlar.

Hazret-i Abdullah memnun olmamýþtý.
Sordu bunu yapana:

- Niçin böyle yaptýn?
- Yorulmaný istemedim de onun için.

- Fakat biz yorulup, alýn terimizle kazanmayý istiyoruz, dedi.
Ve bir iþaret etti o toplanmýþ otlara.
Bu defa daðýlýp yerlerine gitti her biri.

Onlar bunu görünce, af dilediler.
Ona talebe olup, hizmetine girdiler.

Öðrenmenin önemi

Bu zat, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, iman ve ibadet bilgilerini lüzumu kadar öðrenmek ve çoluk çocuðuna öðretmek, her Müslümana farzdýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Öðrenmeyen ve çocuðuna öðretmeyenler Cehennemde yanarlar.

Sordular:
- Öðrenmeyenin imanýný gider mi efendim?
- Öðrenmeye lüzum görmez, önem vermez, hafife alýrsa, o zaman imanýný kaybeder, buyurdu.

Namaz çok mühim

Þöyle devam etti:
- Yedi yaþýndaki çocuða, namaz kýlmasýný öðretmek lazýmdýr. Peygamber efendimiz “aleyhisselam”, namaza çok önem verirdi. En sýkýntýlý zamanlarýnda, hatta muharebelerde bile, beþ vakit namazýný, eshabýyla birlikte cemaatle kýlar, yine kazaya býrakmazdý.

Ve ilave etti:
- Ölüm hastalýðýnda bile, güçlükle mescide gelmiþ ve Hazret-i Ebu Bekrin “radýyallahü anh” arkasýnda namazýný kýlmýþtýr.