Abdullah el Acemi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, büyük âlim ve Velilerdendir.

Yaþadýðý beldenin sultaný, âlim ve Evliyayý çok severdi.
Bir gün, bu zatýn bulunduðu köye gelmiþti.
Gördü ki, bahçede bir yiðit çalýþýyor.
Bu yiðit, Abdullah el Acemi hazretleriydi.

O zamanlar genç olup bahçývanlýk yapýyordu birinin bahçesinde.
Sultan atýný durdurup, bir tane “tatlý“ nar istedi bu gençten.
Hazret-i Abdullah, bir nar koparýp verdi sultana.

Fakat götürdüðü nar ekþiymiþ.
Utandý, mahcup oldu.
Zira hiç bakmamýþtý o narlarýn tadýna.
Derhal namaza durdu.

Aðaçlar secdeye yattý

Fakat o da ne?
O secde ettiðinde, bahçedeki bütün aðaçlar ve otlar, Onunla birlikte secdeye yattýlar.

Sultan da gördü bu hadiseyi.
Hemen attan inip, yaklaþtý yanýna.
- Ýsminiz ne?
- Abdullah efendim.

- Evli misin?
- Hayýr efendim, bekârým.

- Öyleyse senden bir istirhamým var. Eðer kabul edersen çok sevinirim.
- Estagfirullah, buyurun.

- Benim çok güzel ve saliha bir kýzým var. Onu sana vermek istiyorum. Ne dersin?
- Olur, ama benim hiç dünyalýðým yok. O ise sultan kýzý. Bana lâyýk deðil.

Sultan gülümsedi:
- Hiç önemli deðil. Sen kabul edersen, bizim için þeref olur.
- Siz bilirsiniz efendim.

Sultan sevinçle eve döndü oradan.
Ve bunu söyledi hanýmýna.
O da çok sevindi bu iþe.

Kýzýnýn çeyizini, yüz deveye yükletip, gönderdi bu Veli’nin bulunduðu beldeye.

Düðünleri yapýlýp evlendiler.