Bir gün, Ahmed Yesevi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Hýzýr aleyhisselam ile evinde oturmuþ, sevgi ve muhabbetle sohbet ediyorlardý.

Ancak mevsim kýþ ve çok soðuktu.
Sobaya odun koymak istedi.
Ama hiç odun kalmamýþtý odunlukta.

Hemen Süleyman ile bir iki talebeyi odun getirmeleri için ormana gönderdi.

Onlar odunlarý toplayýp dönerken, þiddetli bir yaðmura tutuldular.
Öbür çocuðun odunlarý ýslandý tamamen.

Ama Süleyman’ýn odunlarý kupkuruydu.
Çünkü o, sýrtýndan paltosunu çýkarýp, odunlarý sarmýþtý bir güzel.

Çünkü dergaha götürüyordu onlarý.
Hocasýna götürüyordu.
Onun için ýslanmamalýydý bu odunlar.

Kendi sýrýlsýklam ýslanmýþtý.
Ama odunlar kupkuru gelmiþti dergaha.

Hazret-i Hýzýr, bu kuru odunlarý görünce;
- Bunlarý ýslatmadan nasýl getirebildin? diye sordu.

Cevaben;
- Üzerlerine paltomu örttüm, dedi.

- Neden?
- Çünkü hocamýn evine yaþ odun götüremezdim efendim.

Hakimane bir cevap

Bu cevap, hoþuna gitti hazret-i Hýzýr’ýn.
Zira bu genç yaþta hakimane bir cevap vermiþti.

Ona sevgiyle bakýp;
- Ey Süleyman, kalbin nur ile dolsun ve senin adýn bundan sonra Süleyman Hakim olsun, dedi.

Sonra ellerini kaldýrýp;
- Senin ilim ve feyzinden binlerce insan istifade etsin, diye dua eyledi.

O günden itibaren, hikmetler söylemeye baþladý artýk.
Ahmed Yesevi hazretlerinden “rahmetullahi aleyh” duyduklarýný, mýsralarla aktarýrdý insanlara.