Ýmam-ý Rabbani hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir akrabasý vardý.
Uzun zaman talebe olamadý bu büyük Veli’ye.
Büyüklüðüne inanamýyordu bir türlü.

Ýnsanlarýn akýn akýn Ona gittiklerini görüyordu.
Ama yine de karar veremiyordu Ona tâbi olmaya.

Bir gün;
“Acaba Ýmam-ý Rabbani hazretlerinin yolu nasýldýr?” diye düþündü kendi kendine.

Ve yarýn gidip bunu kendisinden öðreneyim diye karar verdi.
Ve yattý o akþam.

Rüyasýnda, bir su kenarýnda buldu kendini.
Ýmam-ý Rabbani hazretleri de suyun öbür yakasýndaydý.

Onu görünce çok duygulandý.
Sürur ve sevincinden aðlamaya baþladý.

Haydi gel, gel!

Hazret-i Ýmam da ona bakýp;
- Haydi gel, gel! Bizim yolumuz pek iyi ve güzeldir! diye seslendi.

Ve ekledi:
- Sen de seveceksin!

O bu sesi duyunca, kalbine bir hâl oldu.
Allah! Allah! Allah! diye zikretmeye baþladý o anda.
Ve uyandý.

Gördü ki, kalbi Allah, Allah! diye zikrediyor.
Gönlü, Ýmam-ý Rabbani hazretlerinin aþkýyla yanýyordu.

Kendi kendine;
“Sohbetine gitmeden kalbim zikretmeye baþladý. Demek ki Onun yolu gerçekten güzel” diye düþündü.

Ve koþtu mübarek huzuruna.

O içeri girince, büyük Veli;
- Evet, yolumuz güzeldir, buyurdu. Beðendin mi?

Elerine sarýlýp hürmetle öptü.
Bir daha da ayrýlmadý yanýndan.