Ýmam-ý Rabbani hazretlerinin “kuddise sirruh” talebesinden seyyid bir genç, bu mübarek zatý tanýyýp ona talebe olmasýna vesile olan hadiseyi þöyle anlatýyor:

Ben, hazret-i Ali’yi radýyallahü anh, diðer sahabilerden daha çok seviyordum.

Onunla harbeden sahabeye de, Onunla harp ettikleri için kýrgýndým.
Ýmam-ý Rabbani hazretlerini henüz tanýmýyor, ancak Mektubat kitabýný okuyordum zaman zaman.

Yine bir gün Mektubata göz gezdirirken,
Eshabýn hepsini sevmelidir. Zira onlarýn nefsleri her kirden temizlenmiþ, tertemiz olmuþtur. Birbirleriyle harp etmiþ olsalar da, bunu nefs için deðil, Allah rýzasý için yapmýþlardýr diye okudum.

Ama beðenmedim.
Bu yazýlar yanlýþ dedim içimden.
Ve kitabý yere attým.

Seni ceddine götüreyim

O gece rüyama girdi Ýmam-ý Rabbani hazretleri.

Ýki kulaðýmdan da tutup çekti ve;
- Ey çocuk, sen bana inanmaz, kitabýmý da yere atarsýn. Gel, seni ceddin hazret-i Ali’ye “radýyallahü anh” götüreyim de, iþin doðrusunu Ondan iþit, buyurdu.

Ve götürdü beni hazret-i Ali’ye radýyallahü anh.
Büyük ceddim bana bakarak;
- Evladým, eshabýn her biri çok büyüktür ve kalblerinde birbirlerine karþý kin ve düþmanlýk yoktur. Sen de soðukluk duyma onlarýn hiçbirine, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bizim aramýzda harb olmuþsa da, niyetlerimiz halisti hepimizin. Nefs için deðil, Allah rýzasý için savaþmýþtýk.

Þuna bir tokat at!

Sonra Ýmam-ý Rabbani hazretlerini göstererek;
- Bu zatýn sözüne de itiraz etme! buyurdu.

Bunlarý, açýk açýk duydumsa da, kalbimdeki soðukluk tam gitmedi.
Hazret-i Ali “radýyallahü anh” anladý bu hâlimi.

Ýmam-ý Rabbani hazretlerine dönerek;
- Bu, hâlâ akýllanmadý. Sen þunun suratýna kuvvetli bir tokat indir! buyurdu.

Ve bir tokat patladý yüzümde.
Ancak aklým baþýma geldi.
Ve uyandým.

Elhamdülillah.
O soðukluk gitmiþti kalbimden.