Muhammed Masum hazretleri “kuddise sirruh” zamanýnda, Ekberabad þehrinde bir Veli zat hastalandý birden.

Vefat edeceðini anlayýnca, talebesinden kardeþinin oðlunu çaðýrýp;
- Benim dünyadan ayrýlma vaktim yaklaþtý. Ama senin iþin hallolmadý henüz. Bir Veli’nin yanýnda yetiþmen gerekiyor, dedi.

Ve ekledi:
- Ben ölünce, Serhend’de, Muhammed Masum adýndaki Veli’nin sohbetine katýl. Ama görürüm ki, bu, hemen olmayacak.

Yeðeni merak etti:
- Ne zaman olur amcacýðým?
- Ancak oniki sene sonra.

Bu vasiyeti yapýp, vefat etti peþinden.

Nihayet geldin mi?

Ýyi de kendisi Ekberabad þehrinde oturuyor, Muhammed Masum hazretleri ise Serhend’de bulunuyordu.

On iki sene zor geçti onun için.
O zata gitmek için sabýrsýzlanýyordu.
Müddet bitince koþtu Serhend þehrine.

Ahaliye sorup öðrendi dergahýný.
Ve bir sabah içeri girip oturuverdi bir köþeye.

Onu görünce sevgisi doldu kalbine.
Sohbetinden büyük lezzet aldý.

Muhammed Masum hazretleri “rahmetullahi aleyh”, sohbet sonunda ona doðru bakarak;
- Nihayet geldin mi? buyurdu.

Anladý kendisine hitab ettiðini.
- Evet efendim, geldim, dedi.

- Aferin. Amcanýn oniki yýl önceki vasiyetini yerine getirdin. Ben de seni bekliyordum. Hoþ geldin oðlum, buyurdu.

O dergahta kýsa zamanda yetiþip Evliya arasýna girdi o da

Dininizi öðrenin!

Bu zat, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, çocuklarý, gençleri görüyor, çok üzülüyorum, buyurdu.

- Niçin efendim? dediler.
- Çünkü Ýslamiyet’i öðrenmek için bir gayretleri yok, buyurdu. Dinlerini bilmiyorlar.

Ve ekledi:
- Halbuki büyüklerimiz; “Dinini bilmeyenin, dini yoktur” buyuruyor, Allah korusun.