Ýmam-ý Gazali hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Mustafa Bekri diye bir seyyid vardý ki, Mescid-i Nebevi’de hizmet ediyordu.

O anlatýyor:
Hemen hemen her gece Resul-i kibriyayý “aleyhisselam” rüyada görüyordum.

Her gördüðümde bana tebessüm buyuruyordu.
Hizmetimden memnun diye seviniyordum ben de.

Fakat bir gece gördüðümde, aðlýyordu.
Çok üzüldüm.
“Acaba bir kusurum mu oldu?” diye düþündüm.

Senin kusurun yok

Ben böyle düþünürken, Efendimiz “aleyhisselam” bana dönüp;
- Senin kusurun yok, buyurdu.

Çok sevinip, sordum:
- Niçin aðlýyorsunuz öyleyse yâ Resulallah?
- Ýsmi, benim ismimden olan mübarek bir âlim vefat etti. Ona aðlýyorum, buyurdu.

O esnada uyandým.
Hayýrdýr inþallah dedim.

Bir müddet sonra duyduk acý haberi.
Ýmam-ý Gazali hazretleri vefat etmiþ meðer.

Emrin baþ göz üstüne!

Vefat edeceði günün gecesi, sabaha kadar namaz kýldý.
Kur’an-ý kerim okudu.

Sabah vakti girince, abdestini tazeleyip kefenini istedi yakýnlarýndan.
Getirip arzettiler.

Öpüp yüzüne sürdü ve;
- Emrin baþ göz üstüne yâ Rabbi, dedi yavaþça.

Sonra odasýna girdi.
Uzun zaman çýkmayýnca, ev halký merak ettiler.
Kapýsýný açýp da girdiklerinde vefat etmiþ buldular büyük Ýmamý.

Baþ ucunda, yazýlý bir kaðýt vardý.
Ey beni ölmüþ gören ehl-i beytim! Bilin ki, ben ölmedim. Asýl þimdi hayat baþladý. Ruhuma bir Fatiha okuyun. Ben ahirete gittim, sýrada siz varsýnýz yazýyordu.