Abdurrahman Tafzunci, bir âlim ve velidir.
Tesirli sözleriyle, kalbleri etti tenvir.

Bu zat Hak teâlâdan pek fazla korkuyordu.
Herkese de bu yolda nasihat ediyordu.

Derdi ki: (Ýþleyip de bir günahý bilerek,
Sonra uygun olur mu affolmayý beklemek?

Günah, ateþ gibidir diye bilen bir insan,
Rabbine, bile bile eder mi günah, isyan?)

Bir gün yine bir gence buyurdu: (Kork Allah’tan.
Her günahý ateþ bil, hiç ayrýlma takvadan.

Herkesin tadacaðý, çare bulamadýðý,
Ölüm için, þimdiden iyi yap hazýrlýðý.

Aksi halde üzülür ve eyvah dersin, fakat,
O gün sana kimseden eriþmez bir menfaat.

Ýyi insan odur ki, takva üzre olur hep.
Süslemiþtir o kulu tevazu, hayâ, edep.

Yaptýðý günahlarý düþünür ince ince.
Bunlarýn affý için, tövbe eder gün gece.

Öyle kaplamýþtýr ki bu günah derdi onu,
Düþünemez gayrinin günah ve kusurunu.

O, devamlý bakarak günah ve kusuruna,
Der ki: (Nasýl çýkarým Allah’ýn huzuruna?)

Allah korkusu ile aðlar, inler ve titrer.
Ahiret hesabýný, o kendine dert eder.

O, her bir a’zasýný, korur günah yapmaktan.
Zira çok korkmaktadýr Cehennemde yanmaktan.)

Derdi ki: (Bir insanýn, heva ve hevesine,
Uyarak iþ yapmasý, zulümdür kendisine.

Ýþlediði günahý küçük görse o þayet,
Olamaz onun için bundan büyük felaket.

Kim Allah korkusundan iþlerse bugün günah,
Cehenneme atýlýr ahirette mâzallah.

Ateþ deyip geçmeyin, düþünün bunu biraz.
Cehennem ateþine dayanmak mümkün olmaz.

Mümin, iyi öðrenir, önce ilmihalini,
Sonra da buna göre düzeltir her halini.

Eðer günah iþlerse, üzülür, kalbi yanar.
Unutmaz o günahý tâ ölünceye kadar.

(Ben Rabbime nasýl da karþý geldim) diyerek,
Piþman olur ve aðlar göz yaþlarý dökerek.

Çeker ki gün ve gece kendisini hesaba,
Düþmesin ahirette Cehenneme, azaba.

Büyükler buyurur ki, haram, ateþ gibidir.
Cehennemin ateþi, hele çok þiddetlidir.

Haram þey konuþursan, ateþ yemiþ olursun.
Haram yersen, mideni ateþle doldurursun.

Harama uzanýrsan, dokunursun ateþe.
Ve ateþe basarsýn gidersen haram iþe.

Bir harama bakarsan, bilmiþ ol ki o dahi,
Yarýn bir ateþ olup, yakar seni vallahi.)