Bir gün, içki içmeye mübtela bazý gençler,
Kýra gidip, içmeyi çok arzu eylediler.

Ýçki þiþelerini koyup çantalarýna,
Sonra, grup halinde çýktýlar kýr yoluna.

Lakin Hasan Sezai dergahýnýn önünden,
Geçerken, o, bunlarý gördü ve sordu hemen:

(Nereye gidersiniz bu vakitte evlatlar?
Çantalarýnýzdaki þiþelerde neler var?)

Onlar ise gülüþüp, muziplik olsun diye,
Þöyle cevap verdiler Sezai Efendi’ye:

(Baba, kýra gezmeye gidiyoruz þimdi biz.
Ve yalnýz þerbet ile dolu þiþelerimiz.)

O, tebessüm ederek buyurdu ki: (Ey gençler!
Madem öyle dersiniz, öyle olsun bu sefer.)

Daha sonra ayrýlýp, oldular kýra vasýl.
Ýçki þiþelerini çýkardýlar velhasýl.

Sofralarý kurup da, içmeye baþlayýnca,
Þaþýrdý hepsi birden, birer yudum alýnca.

Zira o þiþelerde bulunan o içkiler,
Gördüler ki, hepsi de tatlý bir þerbettiler.

Ýçlerinden birisi dedi ki en nihayet:
(Niçin þaþýrýyoruz, hadise basit gayet.

Yolda rastlamýþtýk ya o büyük evliyaya,
Biz, aldattýðýmýzý zannettik onu güya.

O bize sormuþtu ya: (Ne vardýr þiþenizde?)
(Yalnýz tatlý þerbet var) demiþtik ona biz de.

O da buyurmuþtu ki: (Öyle olsun ey gençler.)
Onun için, þerbete tebdil oldu içkiler.

Çünkü babam derdi ki: Bu evliyalar var ya,
Aðzýndan ne çýkarsa, yaratýr Hak teâlâ.

Çünkü Allah indinde yüksekmiþ deðerleri.
Ve hiç mahcup etmezmiþ Allah bu velileri.)

O gün tövbe ederek, söz verdiler Allah’a.
Hiç içki içmediler ondan sonra bir daha.

Bu mübarek velinin, hayatýndaki gibi,
Vefatýndan sonra da görüldü kerameti.

Yüz sene geçmiþti ki vefatýndan mesela,
Yaðmur yaðýp, kabrini su basmýþtý pek fazla.

Dergahýn bulunduðu caminin hatibini,
Rüyada ikaz edip, istedi tamirini.

Hatip, ayný rüyayý görünce birkaç gece,
Ýþin ciddiyetini idrak etti böylece.

Resmi makamlara da vererek bir malumat,
Toplandý ulemadan, hal ehli birkaç zevat.

Hepsinin huzurunda tazim ve hürmet ile,
Mübarek kabirleri açýldý Besmeleyle.

Ve nihayet göründü o mübarek bedeni.
O gün defn olmuþ gibi, duruyordu yepyeni.