Resul-i müctebanýn, üçüncü halifesi,
Edep, hayâ timsali, merhamet hazinesi.

Hazret-i Þeyhayn gibi, o dahi nesebinde,
Resul ile birleþir, dördüncü dedesinde.

Lakab-ý þerifleri, (Zinnureyn)dir bu zatýn.
Zira iki kýzýný aldý Resulullahýn.

Önce (Rukayye) adlý mübarek kýzý ile,
Nikahla þereflenip, damat oldu Resule.

Vefatýndan sonra da hazret-i Rukayye’nin,
(Ümm-i Gülsüm) kýzýyla evlendi o Serverin.

Sonra Ümm-i Gülsüm de, vefat ettiðinde hem,
Üzülüp buyurdu ki, ona Resul-i ekrem:

(Ya Osman, olsa idi bir kýzým daha þayet,
Bilmiþ ol ki, onu da verirdim sana elbet.)

Hazret-i Osman der ki: Ýman etmemiþ iken,
Þu haberi iþittim bir gün Kureyþlilerden.

Dediler ki: (Ya Osman, var mý acep haberin,
Dün, sözünü kesmiþler Utbe’ye, Rukayye’nin.)

Üzüldüm, ben ne için istemedim diyerek.
Oradan eve vardým, bunu dert edinerek.

Baktým ki, evimizde, annem ve teyzem vardý.
Arap’tan bir kimseyi, methedip dururlardý.

Dedim ki: (Teyzeciðim, kimi methedersiniz?
Merak ettim doðrusu, kimdir bahsettiðiniz?)

Dedi: (O, tatlý dilli, güler yüzlü biridir.
Bizleri bâtýl yoldan, hidayete erdirir.

Ona vahiy geliyor Allahü teâlâdan.
Git, sen de o Resule tâbi ol, eyle iman.)

Dedim ki: (Teyzeciðim, açýkla o kim ise.)
Dedi ki: (Muhammed bin Abdullah’týr o kimse.)

Daha sonra dedi ki: (Sana, zevce olarak,
Güzel yüzlü, zahide bir kýz nasib olacak.

O haným, senden önce bir erkek görmemiþtir.
Eli, bir yabancýnýn eline deðmemiþtir.

Kýzý olsa gerektir o hatun, bu Resulün.
Haydi git, o Resule iman et sen de bugün.)

Çok taaccüp ederek teyzemin sözlerine,
Koþtum hemen oradan, Ebu Bekrin evine.

Zira biz, onun ile arkadaþtýk o zaman.
Evine varýr varmaz, bana dedi: (Ya Osman!

Sen akýllý kimsesin, teyzenin sözleri Hak.
Cansýz put, ilahlýða hiç olur mu müstehak?)

Sonra, Resulullaha çýkýp gittik o zaman.
O da beni görünce, buyurdu ki: (Ya Osman!

Hak teâlâ, cennete ediyor seni davet.
Ben onun Resulüyüm, sen de eyle icabet.)

Hemen tasdik eyledim Allah’ýn Resulünü.
Þehadeti getirip, iman ettim o günü.)