Bir hadis-i þerifte, o Sevgili Peygamber,
Buyurdu: (Cibril bana, geldi ve verdi haber.

Dedi ki: Hak teâlâ, Yusüf Peygamberine,
Verdiði güzelliðin, bir benzerini yine,

Osman ibni Affan’a vermiþtir ki esasen,
Osman’ýn güzelliði, Yusüf’e benzer aynen.

Her kim Yusüf Nebiyi, görmek arzu ederse,
Osman ibni Affan’a baksýn o, öyle ise.)

Yine bir hadisinde buyurdu ki o Server:
(Ben, Osman bin Affan’ýn yüzünü birçok sefer,

Tam ve kâmil olarak, görmeyi arzu ettim.
Lakin mümkün olmadý, yine tam göremedim.

Bunu, Cebrail’e de, bir defa söyleyince,
Dedi ki: (Onu ben de, göremedim iyice.

Zira onun hürmeti, büyüklük ve haþmeti,
Meleklerin kalbinde, öyle yer etmiþtir ki,

Bizi alýkoymuþtur, onu müþahededen.
Mahrumuz biz de onun, yüzünü tam görmekten.

Onun, gece yarýsý, hanesinden çýkarak,
Mescide gider iken, tam vakarlý olarak,

Haþmet ve hayâsýndan, yerde ve göklerdeki,
Melekler, mahcup olur, utanýr elbette ki.)

Yine Peygamberimiz, buyurdu ki bu babta:
(Ben, Mirac’da gökleri geçiyorken her katta,

Çeþitli büyüklükte yapýlmýþ mihraplarýn,
Ýçinde, suretini görmüþ idim Osman’ýn.

Melekler, bölük bölük gelirlerdi oraya.
Bakýp þükrederlerdi, Allahü teâlâya.

Sordum ki: (Ya Cebrail, ne zamandan beridir,
Bu suretler buraya konuldu, belli midir?)

Dedi ki: (Bu yeryüzü, henüz yaratýlmadan,
Dörtyüzbin sene önce, bunlar vardý o zaman.)

Zira o, gündüzleri oruçluydu çok zaman.
Ve çok namaz kýlardý, gece fecir doðmadan.

Fakirleri giydirir, açlarý doyururdu.
Ve Ýhlas suresini, devam üzre okurdu.

Acý, bela, musibet gelseydi ona þayet,
Sabreder ve kimseye etmezdi hiç þikayet.

Resulullah buyurdu: Miraca vardýðýmda,
Osman’ýn suretini, gördüm ilk gök katýnda.

Dedim: (Bu mertebeye, ne ile eriþtin sen?)
(Gece namaz kýlmakla) dedi bana cevaben.

Ýkinci katta dahi, sordum bu sualimi.
Dedi ki: (Okumakla, hep Kur’an-ý kerimi.)

Altýncý gökte dahi, görünce onu yine,
Hemen ayný suali, sordum ben kendisine.

Dedi: (Ya Resulallah, musibet ve belaya,
Sabredip, þükreyledim Allahü teâlâya.)