Bu büyük evliyanýn, sýhhatli bir anýnda,
Oðlu Cafer-i Sadýk bulunurdu yanýnda.

Vasiyet eyledi ki bu oðluna acilen:
(Ey oðlum, cenazemi sen yýka ölünce ben.

Namazlarda giydiðim bir gömlek var ya benim,
O gömleðe sar beni, odur benim kefenim.

Ve defnet cenazemi, pederimin yanýna.
Senden gayri bir kimse, girmesin mezarýma.)

Oðlu Cafer-i Sadýk, dinledi bu sözleri.
Dedi ki: (Babacýðým, korkutmayýn bizleri.

Sýhhatiniz iyidir, gecinden versin Allah.
Daha nice seneler yaþarsýnýz inþallah.)

Buyurdu ki: (Ey oðlum, babam Zeynel Abidin,
Bana iþaret verdi, hazýrlýk yapmam için.

Buyurdu ki: Ey oðlum, yap ki vasiyetini,
Þu bir saat içinde, bekliyoruz biz seni.)

Hakikaten aradan geçince tam bir saat,
Muhammed Bakýr dahi, eyledi Hakka vuslat.

Derdi ki: (Sen birine, ne miktarda muhabbet,
Beslersen, o da seni o kadar sever elbet.

Kim, Allah korkusundan aðlarsa gözyaþýyle,
O göz, yanmayacaktýr Cehennem ateþiyle.

Gözlerden, bir damla yaþ düþerse Allah için,
Allah, çok günahýný affeder o kiþinin.

Bir kimsenin kalbinde, ne kadar varsa kibir,
Aklýnda, o nisbette noksanlýk var demektir.

Kul, Rabbine ne kadar dua ederse eðer,
Rabbi, onu o kadar beladan halas eder.

Kim, görmeyip kendinin hata ve kusurunu,
Gidip, baþkalarýnda ararsa hem de bunu,

Yahut kendi yaptýðý bir aybý, baþkasýndan,
Menetmeye kalkarsa, ne fenadýr o insan.

Ömürler, rüya gibi, gayet kýsa andýrlar.
Ýnsanlar uykudadýr, ölünce uyanýrlar.)

Oðluna nasihatta, buyurdu: (Oðlum, sakýn,
Fasýk kimseler ile, olma hiç yar ve yakýn.

Cimri kimselerin de, uzak dur ki yanýndan,
Zira muhtaç olursan, çekinirler yardýmdan.

Yalancý olanla da, dost olma ki ayrýca,
Dost görünür ve lakin deðiþir ayrýlýnca.

Ahmakla da arkadaþ olma ki, bu gibiler,
Ýyilik yapacakken, kemlik yapabilirler.

Hýsým akrabasýný ziyareti terk eden,
Kimselerle, yaranlýk eyleme ki yine sen,

Kur'anýn üç yerinde, böyle olan kiþinin,
Lanetli olduðunu gördüm de, bunun için.)