Seyyid Muhammed Salih, âlim ve evliya zat.
Bir gün, talebesine þöyle etti nasihat:

(Biliniz ki Müslüman, ekmek ve su gibidir.
Yani o, herkes için, her an faidelidir.

Kâmil bir Müslümandan, kötülük sadýr olmaz.
Zira onun içinde, hiç fenalýk bulunmaz.

Öyle olmalýdýr ki hakiki bir Müslüman,
Hiç kimse görmemeli ondan zarar ve ziyan.

Öyle uzuvlardýr ki, yani bu (el) ve (dil)ler,
Hem hayra, hem de þerre alet olabilirler.

Dil ile, kimi eder faideli nasihat.
Kimi de, ayný dille kullarý eder ifsat.

Kimi el, yazý yazýp, Ýslam’a kuvvet verir.
Kimi el de, yazýyla, küfrü kuvvetlendirir.

Çok mühim uzuvdur ki, hele dil, yani lisan,
Ona, diðer uzuvlar yalvarýrlar her zaman.

Derler ki: Ne olursun, bulunma günah iþte.
Biz de, senin yüzünden yanmayalým ateþte.)

Bir gün de buyurdu ki: (Yapmayýn asla þunu.
Sorup araþtýrmayýn, kimsenin kusurunu.

Gayriyi býrakýn da, dönün siz kendinize.
Bir aynaya bakýn da, iðrençlik gelsin size.

Aynadan kastettiðim, bu aynalar deðildir.
Bize, iç halimizi gösteren (âlimler)dir.

Zira onlar, Ýslam’a uydurur ef’alini.
Görür, onlara bakan, kendi bozuk halini.

Onlarýn iþlerinde, olmaz hem hata, kusur.
Ona bakan, kendini çirkin ve iðrenç bulur.

Böyle kâmil bir kiþi, bulunmuyorsa eðer,
Onlarýn kitabý da, aynadýr hepsi birer.

Bir Ýslam âliminin, okuyan eserini,
Görür açýk olarak, kötü fiillerini.

Bakar ki çoðu iþi, uzak Ýslam dininden.
O hallerini görüp, nefret eder kendinden.

Yani bu din, kendini beðenmemek dinidir.
Gerçek mümin, kendini günahkâr, kötü bilir.

Diðer Müslümanlarý, üstün bilir kendinden.
Kurtulmaya uðraþýr, o kötü hallerinden.

Zira iyi bilir ki, bir nefis var içinde.
Onu yakmak istiyor, Cehennem ateþinde.

O, en büyük düþmandýr, ilahlýk dava eder.
Yoktur bu yeryüzünde bir mahluk ondan beter.

Ýzzet-i nefis sözü, çok yanlýþtýr maalesef.
Böyle alçak nefiste, ne arar izzet, þeref.

Bu babta buyurdu ki Allahü azimüþþân:
(Nefsine düþmanlýk et, çünkü o, bana düþman.)

Hepimizin içinde mevcut iken bu nefis,
Biz, nasýl kendimizi üstün görebiliriz?

Onun, iman etmesi lazýmdýr ki evvela,
Ýnsan, ancak o zaman olur üstün ve a’la.)