ÞEMS-Ý TEBRÝZÝ
rahmetullahi aleyh

Konya'ya gelen büyük velîlerden. Ýsmi Muhammed bin Ali'dir. Tebriz'de doðdu. Doðum târihi bilinmemektedir. Þems-i Tebrîzî lakabýyla meþhûr oldu. 1247 (h. 645) târihinde Konya'da þehîd edildi. Mevlânâ'nýn medresesinde defnedildi.


Evliya-yý kiramdan, Þemseddin-i Tebrizi,
Ýnsanlarýn kalbine saçardý nur ve feyzi.

Lazým olan her ilmi, henüz gençlik çaðýnda,
Baba Kemal Cündi’nin tahsil etti yanýnda.

Üstün yaratýlýþý ve kabiliyetiyle,
Yüksek derecelere kavuþtu tez vakitte.

Hocasýnýn yanýnda ilim tahsil ederken,
Bir arkadaþý vardý, beraber tahsil gören.

O kiþi, zaman zaman, manevi hallerini,
Þiirle, hocasýna bildirirdi hepsini.

Hocasý Baba Kemal, merak ederdi ki hep,
Þemseddin’de hiçbir hal hasýl olmaz mý acep?

Kendisini çaðýrýp, etti ki ona sual:
(Hiç hasýl olmuyor mu sende bir manevi hal?)

Dedi ki: (Daha fazla hasýl olur efendim.
Lakin benim, þiire yoktur kabiliyetim.)

Hocasý buyurdu ki: (Evladým, beni dinle.
Allah, sana öyle bir dost verir ki ilerde,

Ne varsa tasavvufta marifet ve hakikat,
Söyler senin namýna o dostun olacak zat.)

Yani o, Celaleddin Rumi’yi iþaretle,
Onu, tâ o zamandan bildirdi kerametle.

Hocasýndan, ilimde alýnca icazeti,
Sardý onu, bu ilmi yayma aþk ve gayreti.

Bir ilim talebesi duysaydý bir beldede,
Gidip, o talebeyi okuturdu o yerde.

Yani o, bir mahalde kýlmazdý asla karar.
Talebe bulmak için, gezerdi diyar diyar.

Yorulmadan, yýlmadan gezince hayli sene,
(Uçan güneþ) dediler insanlar kendisine.

Dolaþýrken, hep dua ederdi ki bir yandan:
(Ya Rab, ihsan et bana iyi bir dost ve yaran.)

Her nereye gitseydi, ederdi böyle dua.
Nihayet Þam’da iken, gece gördü bir rüya.

Gaibden kendisine denildi: (Ey Þemseddin!
Kendine çok iyi bir arkadaþ ister idin.

Konya’da, Celaleddin Rumi diye bir kimse,
Var ki, git uðraþ onun iyi yetiþmesiyle.)

O sabah, uyanýnca bu rüya âleminden,
Çok sevinip, Rabbine þükreyledi kalbinden.

Düþündü ki: Üstadým Baba Kemal de bana,
Demiþti: Kavuþursun çok iyi bir yarana.

Celaleddin Rumi’yi görmeden daha henüz,
Muhabbeti, kalbinde eyledi tam teessüs.

Ve kendi kendisine dedi ki bu hususta:
Feda olsun bu caným, böyle iyi bir dosta.

Rüyayý görür görmez o hazret-i Þemseddin,
O gün hareket etti, Konya’ya varmak için.