Zekeriyya Ensari, çok büyük bir veliydi.
Sohbeti, dinleyene pek çok faideliydi.

O bir gün, sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!
Kalbe ait, kýrk çeþit manevi hastalýk var.

Lakin ben (kalb) diyorum, (yürek) daha ayrýdýr.
O, et parçasý olup, hayvanlarda da vardýr.

Ýnsana mahsus olan kalb, yani gönül için,
Sohbeti lazým gelir, bir evliya kiþinin.

Allah adamlarýnýn bir þefkatli nazarý,
Siler atar kalbdeki karartý ve paslarý.

Allahü teâlâya yakýn olan veliler,
Kalbi, hastalýklardan temizleyiverirler.

Allahü teâlâya mahsustur yalnýz gönül.
Ondan baþkalarýna etmemeli temayül.

Eðer ki tutulmuþsa, kalb Allah'tan gayriye,
O, hasta demektir ki, muhtaçtýr tedaviye.

Zira Peygamberimiz, þöyle buyurmuþlardýr:
(Kalbde dünya sevgisi, günahlarýn baþýdýr.)

Bir kiþi var idi ki çok eski devirlerde,
Çok namaz kýlmýþ idi, evde ve camilerde.

Hatta çok namaz kýlýp, çok secde ettiðinden,
Alnýnda, secde izi var idi ayriyeten.

Böyle iken, dünyaya az meyil ve muhabbet,
Etmesi sebebiyle, sonunda oldu mürted.

Ýnsan için en büyük tehlike, iþte budur.
Ondan sonra en büyük tehlike de gururdur.

Ýnsanýn, kendisini beðenmesidir yani.
Kibir, her iyiliðe olur engel ve mani.

Hadiste buyuruldu: (Kalbinde kibir, gurur,
Olan kimse, Cennete girmekten mahrum olur.)

Kurtarmak için ise, kalbi bu fena huydan,
Ýlim ve ibadete sarýlmalý durmadan.

Nasýl vücudumuzun var ise bir gýdasý,
Ýlim ve ibadetle silinir kalbin pasý.

Amelsiz ilim ise, insana bir vebaldir.
Zira öðrendiðini tatbik etmek gerektir.

Bildiklerine göre yaþamazsa eðer kim,
Aleyhte þahid olur ahirette o ilim.

Ameli de, ihlasla yapmalýdýr ki bir de,
Yarýn, o amellerden olsun kula faide.

Nefse uygun olarak yapýlýrsa iþ eðer,
Hiç faidesiz olup, zahmeti boþa gider.

Yapýlan bir amelde, insanlara gösteriþ,
Niyeti varsa eðer, hiç makbul olmaz o iþ.

Allah için olursa bir ibadet ve taat,
Allah, mükafatýný ihsan eder kat be kat.

Onun için, her iþi yapmadan önce insan,
Düþünmeli ki: Rabbim, razý mý acep bundan?

Razý ise yapmalý, yoksa vazgeçmelidir.
Böyle yapmak, azaptan kurtulma çaresidir.)