Vaktiyle dört arkadaþ, gelerek bir araya,
Tahsil-i ilim için, geldiler Buhara’ya.

Zahiri ilimleri öðrenip bir hocadan,
Ýçlerine bir ateþ düþüverdi sonradan.

Dediler ki: (Öðrendik zahiri ilimleri.
Lakin ihlas olmazsa, gidemeyiz ileri.

Yani batýn ilmini öðrenmezsek biz eðer,
Bu tahsil ettiðimiz ilimler boþa gider.)

Böylece, bir mürþid-i kâmil bulmak üzere,
Medreseden ayrýlýp, koyuldular sefere.

Seyyid Ata idi ki, birisi bu gençlerden,
Peygamber-i ziþânýn evladýydý neseben

Semerkant yakýnýndan geçiyorken bu gençler,
Bir Ýhtiyar kimseyi görerek eyleþtiler.

Ona seslendiler ki: (Mürþid arýyoruz biz.
Onunla, tasavvufta yetiþmektir gayemiz.)

Meðerse o ihtiyar, Zengi Ata namýnda,
Bir kâmil kiþi imiþ, Semerkant diyarýnda.

Zengi Ata, cevaben dedi ki o gençlere:
(Aradýðýnýz benim, gitmeyin baþka yere.)

Onlardan üç tanesi, o zata inandýlar.
Ve lakin Seyyid Ata hiç etmedi itibar.

Düþündü: Ben seyyidim, ilmim var, bu bir gerçek.
Bu siyahi kiþi mi beni irþad edecek?

Kalben geçirdiyse de, bu bozuk fikirleri,
Yine de yapýyordu günlük vazifeleri.

Lakin çok yaptýysa da riyazet, mücahede,
Halinde, ilerleme hiç olmadý yine de.

En son Anber Ana’ya, gelip arz eyledi ki:
(Anacaðým, üstada þunu haber verin ki,

Ben çok üzülüyorum, n’olacak böyle halim?
Yýllarca buradayým, açýlmadý hiç kalbim.)

O dedi ki: (Bu gece, bir keçenin içine,
Sarýlýp, tevazuyla yat kapý eþiðine.

Seni böyle görürse, þefkat ile bir bakar.
Onun bir tek nazarý, sana yeter ve artar.)

Seyyid Ata, o gece girdi keçe içine.
Uzandý o üstadýn kapýsý eþiðine.

O gece, Zengi Ata namaza kalktýðýnda,
Gördü ki, biri yatar eþiðinin altýnda.

Tam basacak idi ki üzerine göðsünün,
O, tutup ayaðýný öpünce o büyüðün,

Buyurdu ki: (Kimdir o, yatmýþ eþik önüne?)
Dedi: (Seyyid Ata’yým, muhtacým himmetine.)

Buyurdu ki: (Kalk yerden, düzeldi þimdi halin.
Üzülme, bundan sonra açýlýr artýk kalbin.)

O anda bir teveccüh etti Seyyid Ata’ya.
Çýkardý tasavvufta onu en üst noktaya.