Þafii mezhebinin imamý, reisidir.
Esas ism-i þerifi, (Muhammed bin Ýdris)dir.

Gayet güzel konuþur, az yer ve az uyurdu.
(Çok yemek, anlayýþý azaltýr) buyururdu.

Her yýl vergi olarak, Harun Reþid, Bizans’tan,
Bol miktarda para, mal alýrdý muntazaman.

Bir sene, imparator, bu vergiyi vermeyip,
Þu haberi yolladý, dörtyüz ruhban gönderip:

(Sizin âlimleriniz, bizim ruhbanlar ile,
Münazara etsinler, karþýlýklý ilimle.

Sizinkiler yenerse eðer bizimkileri,
Yine, eskisi gibi veririz vergileri.

Yok eðer yenilirse sizin âlimleriniz,
O zaman vergimizi, biz size ödemeyiz.)

Geldi bu maksat ile, tam dörtyüz hýristiyan.
Halife, âlimlere emir verdi o zaman.

Toplantý, Dicle nehri yanýnda yapýlmýþtý.
Bunu seyretmek için, cümle halk toplanmýþtý.

Halife Harun Reþid, Ýmam-ý Þafii’ye,
Söyledi: (Ruhbanlara haddini bildir!) diye.

Ýmam, seccadesini omuzlarýna alýp,
Geldi nehir yanýna, suya hiç aldýrmayýp.

Sonra, seccadesini attý Dicle nehrine.
Su üstünden yürüyüp, oturdu üzerine.

Buyurdu: (Benim ile konuþmak isterse kim,
Gelsin þu seccademin üzerine o âlim.)

Bunu gören ruhbanlar, donup kaldý o zaman.
Þehadeti getirip, hepsi oldu Müslüman.

Bizans imparatoru, duyunca bu haberi,
Gayet mahcub oldu ve gönderdi vergileri.

Dedi: (Eðer gelseydi buralara o insan,
Burdaki ruhbanlar da, hep olurdu Müslüman.)