Sahabe-i kiramdan hazret-i Ebüdderda,
Yüksekti derecesi ilim ile irfanda.

Bir gün, biri gelmiþti onun ziyaretine.
Ne için geldiðini sual etti kendine.

Dedi: (Sizden bir hadis öðreneyim diyordum.
Gidip, baþkalarýna öðretmek istiyordum.)

Buyurdu ki: (Sadece, bu muydu tek dileðin?
Yok muydu bu geliþte bundan baþka niyetin?)

(Yok efendim) deyince, buyurdu: Öyle ise,
Þu hadis-i þerifi nakledeyim ben size:

(Biri, öðrenmek için eðer Ýslamiyet’i,
Birkaç adým yürürse, sýrf bu ise niyeti,

Diðer insanlara da öðretmek için þayet,
Elinden geldiðince ederse sa’y-ü gayret,

Ayaklarý altýna, kanat gerer melekler.
Onun için çok dua ve istiðfar ederler.)

Birinin de diþini kýrmýþtý bir Müslüman.
O da, Ebüdderda’ya þikayet etti o an.

Dedi ki: Bak kardeþim, Allah’ýn Sevgilisi,
Buyurdu ki: (Birinden, zarar görse birisi,

Eðer onu affedip, hakkýný etse helal,
Affeder onu dahi, hem Allahü zülcelal.)

Ýþitince o kiþi bunu Ebüdderda’dan,
Dedi: (Ben de öyleyse, vazgeçtim bu davadan.)

Bir zaman da, birinin kusur ve hatasýndan,
Dolayý, herkes onun söylendi arkasýndan.

Görünce insanlarýn bu kötü haletini,
Buyurdu: (Yapmayýnýz o zatýn gýybetini.

Düþse idi o eðer bir kuyunun içine,
Yardým etmez miydiniz kurtarýlma iþine?)

Dediler: (Kurtarýrdýk o kuyudan kendini.)
Buyurdu: (Öyle ise, yapmayýn gýybetini.)

Derdi ki: (Kendinizi ölmüþ kabul ediniz.
Kati olacak þeyi, þimdi olmuþ biliniz.

Allah’ý görür gibi yapýnýz hep ibadet.
Siz görmüyorsanýz da, sizi görür O elbet.

Ölümden sonra olan zamanlarda, eðer siz,
Baþýnýza gelecek þeyleri bilseydiniz,

Asla yiyemezdiniz hiçbir þeyi severek.
Hem de içemezdiniz su bile isteyerek.

Nasihat isterseniz, kâfidir ölüm size.
Zira ölüm, son verir dünya zevklerinize.

Þu üç þey olmasaydý eðer lezzet olarak,
Ýstemezdim dünyada, bir gün bile yaþamak.

Biri, oruç tutmaktýr, sýcak yaz günlerinde.
Bir de namaz kýlmaktýr, uzun gecelerinde.

Üçüncüsü, bir âlim sohbetine gitmektir.
Dini, onun aðzýndan dinleyip öðrenmektir.)