Enes bin Malik der ki: (Ol Hüdâ’nýn Habibi,
Yoktu güzel ahlakta bir kimse, Onun gibi.

Alçak gönüllü, yani mütevazý idi pek.
Kendi hizmetçisiyle oturup yerdi yemek.

Pazardan öte beri alarak kendi yine,
Torba içine koyup, götürürdü evine.

Her kimle karþýlaþsa Resul aleyhisselam,
Ondan önce davranýp, verirdi kendi selam.

Hayvanýna ot verir, baðlardý devesini.
Koyununu saðar ve süpürürdü evini.

Kölenin efendiyle, beyazýn da siyahla,
Resulullah indinde bir farký yoktu asla.

Her kim olursa olsun, yemeye etse davet,
Ayýrým yapmaksýzýn, ederdi hep icabet.

Severdi her insana iyilik eylemeyi.
Herkes ile, her zaman geçinirdi hep iyi.

Hep güler yüzlü idi Resul aleyhisselam.
Ve lakin hiç gülmezdi söylerken kendi kelam.

Daima üzüntülü görünse de o Server,
Ve lakin çatýk kaþlý deðildi hiçbir sefer.

Gayet heybetli idi yine Fahr-i kâinat.
Korku hasýl etse de, kaba deðildi fakat.

Yine O, cömert olup, yapýyordu çok ihsan.
Ama israf edici deðildi hiçbir zaman.

Daim mübarek baþý, önüne eðikti az.
Lakin ihtiyacýný kimseye etmezdi arz.)

Enes bin Malik der ki: (Bir defa üf demedi.
Bunun niçin yapmadýn? diye hitab etmedi.

En güzel huylusuydu insanlarýn O zira.
Beni, bir gün bir yere göndermiþti bir ara.

(Vallahi gitmem!) dedim, gidecektim velakin.
Dýþarý çýktým hemen, emrini yapmak için.

Çocuklar, o sokakta oynuyordu o zaman.
Yanlarýndan geçerken, arkama baktým bir an.

Gördüm ki, Resulullah arkadan geliyordu.
Ve hatta bana bakýp, tebessüm ediyordu.

Seslendi ki: (Ya Enes, hemen gidiyor musun?)
Dedim: Evet, yoluna þu caným feda olsun!)

Ebu Hüreyre der ki: (Bir harpte, kâfirlere,
Beddua etmesini söyledik o Servere.

Cevaben buyurdu ki o Hatem-ül Enbiya:
(Ben, lanet etmek için gelmedim bu dünyaya.

Bilakis insanlarýn, hem dünya, hem ahiret,
Saadetleri için gönderildim ben elbet.)

Nitekim buyurur ki kitabýnda Rabbimiz:
(Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz.)

Yer ve gök, Arþ ve Kürsi, kâinatýn cümlesi,
Hep Onun þerefine yaratýlmýþtýr hepsi.