Safiye hatun var ki, haným sahabilerden,
Gazalarýn hepsine katýldý hemen hemen.

Bu hatun, halasýdýr hazret-i Peygamberin.
Annesidir hem dahi Sahabeden Zübeyr’in.

Oðlu ile birlikte, imana geldi bir gün.
Hicret etti sonra da, emri ile Resulün.

Ýmanlarý kuvvetli olmuþtu evladiyle.
Hizmet etti Ýslam’a, hem de kadýn haliyle.

Bir gün Ebu Leheb'in, çýkarak karþýsýna,
Dedi ki: (Ey kardeþim, yakýþýr mý bu sana?

Muhammed-ül emine hor, hakir bakýyorsun.
Onun nübüvvetine niçin inanmýyorsun?

Vallahi hep âlimler diyorlar ki þimdiden,
Bir Peygamber gelecek bugünlerde Kureyþ’ten.

O Nebi iþte budur, gel, eyleme itiraz.
Ýman eyle sen dahi, var ise aklýn biraz.)

Hazret-i Safiyye’nin davetine karþýlýk,
Yine iman etmeyip, küfürde kaldý artýk.

Resulün validesi Âmine Hatun ile,
Safiyye’nin annesi, kardeþti birbiriyle.

Yani Safiyye Hatun hem baba, hem anneden,
Akraba oluyordu Peygambere önceden.

Hatun iken, cenklere katýlýrdý yine de.
Ve lakin Uhud günü kalmýþtý Medine’de.

Hassan ibni Sabit’in köþkünde bulunurken,
Sokulmak istediler yahudiler gizliden.

Hatta köþkün dibine, göndererek birini,
Dinlemek istediler, ne olup bittiðini.

Safiyye, onu görüp, pencereyi açmadan,
Seslendi ki: (Ey Hassan, öldür þunu kaçmadan!)

Lakin o, sakat idi, özürlüydü bacaðý.
Kendisi, bir kalasý kapýp indi aþaðý.

Yahudinin baþýna indirdi birdenbire.
Müþrik, ölü olarak devrildi hemen yere.

Sonra da, kýlýcýný asarak omuzuna,
Cenk etmek maksadýyla, düþtü Uhud yoluna.

O sýrada Uhud’da karýþmýþtý cenk yeri.
Sahabe, þaþkýnlýktan çekildiler az geri.

Ýþte Safiyye Hatun yetiþti tam o ara.
Kýlýcýný sýyýrýp, hücum etti küffâra.

Bir yandan da eshaba cesaret veriyordu.
(Ey müminler toplanýn, daðýlmayýn!) diyordu.

Peygamber efendimiz, çaðýrarak Zübeyr’i,
Buyurdu ki: (Annene söyle de, çýksýn geri.

Zira vakýf olursa Hamza’ya yapýlana,
Dayanamaz, kederden halel gelir aklýna.)

Onun bu þecaati, destan oldu dillere.
Bu güzel halleriyle, taht kurdu gönüllere.

Yetmiþüç yaþýndayken vefat etti mübarek.
Hayatý, nesillere oldu güzel bir örnek.