Vakta ki mücahidler, Tebük’ten ayrýldýlar,
Ve nurlu Medine’nin yoluna koyuldular.

Az sonra münafýklar, gelince dar bir yere,
Gece, tuzak kurdular Sevgili Peygambere.

Peygamber efendimiz, Kusva adlý devenin,
Üstünde, izzet ile giderdi geceleyin.

Devenin yularý da Ammar bin Yasir’deydi.
Ardýndan geliyordu Huzeyfe-i Yemani.

Lakin münafýklarýn bu fikrini, o gece,
Cebrail, o Servere haber verdi hemence.

Dar yere yaklaþýnca, Resulullah giderken,
Bir münafýk gurubu, hücuma geçti birden.

Bu hali görür görmez Huzeyfe-i Yemani,
Onlarýn üzerine hücuma geçti ani.

(Ey Allah düþmanlarý!) diyerek hem o ara,
Elindeki sopayla vurdu münafýklara.

Yüzleri maskelenmiþ o oniki münafýk,
Askerin arasýna karýþtýlar o anlýk.

Resulullah, onlarýn isimlerini tek tek,
Hazret-i Huzeyfe’ye gizlice bildirerek,

Tembih buyurdular ki Hazret-i Huzeyfe’ye:
(Sakýn söylemeyesin bunu baþka kimseye.)

Üseyyid bin Hudayr da, Resulün huzuruna,
Gelip arz eyledi ki: (Onlarý bildir bana.

Ki, o münafýklarýn cezasýný vereyim.
Baþlarýný kesip de, size teslim edeyim.)

Lakin Peygamberimiz kabul eylemeyince,
Üseyyid (Peki) deyip, geri gitti hemence.

Medineli müminler, döndüðünü Resulün,
Öðrenip, istikbale çýktýlar hepsi o gün.

Ve henüz bu seferden iki ay geçmiþti ki,
Münafýklarýn baþý Abdullah ölüp gitti.

Böylece birlikleri bozulup daðýldýlar.
Cümle Müslümanlar da artýk rahatladýlar.

Yine Peygamberimiz, ileride olacak,
Þeyleri, bildirirdi bir mucize olarak.

Sahabe-i kiramdan Huzeyfe hazretleri,
Der ki: Hak teâlânýn Sevgili Peygamberi,

Ta kýyamete kadar, her ne olacak ise,
Hepsini, teker teker haber verdi hep bize.

Ve hatta kýyametin çok alametlerinden,
Bildirdi herbirini, henüz vefat etmeden.

Kendi ehl-i beytinin baþlarýna gelecek,
Musibetleri dahi, haber verdi tek be tek.

Hazret-i Ali için, (tam namaz kýldýrýrken,)
Hazret-i Osman için, yine (Kur’an okurken,)

(Þehid olacaksýnýz) diye buyurdular ki,
Bildirdiði bu þeyler, ayniyle oldu vaki.