Daha da hiddetlendi buna hazret-i Ömer.
Dedi ki: (Doðru mudur söylediðin bu haber?)

Nuaym dedi: (Ya Ömer, bana inanmýyorsan,
Git hemen evlerine, inanýrsýn o zaman.

Hem bunu anlamanýn, söyliyeyim yolunu.
Git, kendi elin ile, boðazla bir koyunu.

Eðer yemezler ise, senin kestiðin eti,
Bil ki, kabul etmiþler onlar Ýslamiyet’i.)

Hiddetinden o anda, kan sýçradý beynine.
Ayrýlýp gitti hemen, kardeþinin evine.

Varýp, kapýlarýný vuracak idi ki tam,
Ýçerden, kulaðýna, geldi tatlý bir kelam.

Koyuldu dinlemeye o sözleri pür dikkat.
Bunlar, insan sözüne benzemiyordu fakat.

Meðer Taha suresi inmiþti o günlerde.
Onu, hazret-i Habbab, okuyordu içerde.

Hem hazret-i Ömer’in gelmesi korkusundan,
Kilitlemiþler idi, kapýyý arkasýndan.

Kapýya, þiddet ile vurdu hazret-i Ömer.
Ýçerde, sure ile, Habbab’ý gizlediler.

Açtýlar korku ile kapýyý en nihayet.
Baktýlar ki o gelmiþ, kýlýç ile, pür hiddet.

Kýz kardeþi Fatýma, çok kýzgýn olduðunu,
Görse de, (Buyur!) deyip, içeri aldý onu.

Girdi hazret-i Ömer içeri o haneden.
Ve (Ne okuyordunuz?) diyerek sordu hemen.

Fatýma, maksadýný anlamýþtý pek kati.
Doðruyu söylemeyip, gizledi hakikati.

Dedi ki: (Aramýzda, var idi bir mesele.
Onu konuþuyorduk, az önce zevcim ile.)

Lakin hazret-i Ömer, inanmadý buna pek.
Baþladý eziyete, fena öfkelenerek.

Dedi ki: (Doðru imiþ iþittiðim o haber.
Siz de, onun sihrine aldanmýþsýnýz meðer.)

Sonra zevci Said’i, yakasýndan tutarak,
Fýrlatýp yere attý, fena gadaplanarak.

Kýz kardeþi, zevcini kurtarmak gayesiyle,
Koþtuysa da, yýkýldý bir tokat darbesiyle.

O öfkeli tokatýn þiddetiyle hem o an,
Kan akmaya baþladý, her iki yanaðýndan.

Fena caný yanmýþtý kardeþi Fatýma’nýn.
Lakin çok kavi idi imanlarý onlarýn.

Hatta o, imanýndan aldýðý kuvvet ile,
Derhal feryat etti ki: (Ya Ömer, beni dinle!

Niçin Hak teâlâdan korkmaz ve utanmazsýn?
Ve onun gönderdiði Resule inanmazsýn?

Ben ve zevcim, inandýk Allah’ýn bu dinine.
Boynumuzu kessen de, dönmeyiz bundan yine.)