Adaletin timsali, Sýddýk’ýn halifesi.
Ýyilikler menbaý, feyiz nur hazinesi.

Dokuzuncu dedesi, Ka’b adlý bir kimsedir.
Soyu, Resulullahla, bu kimsede birleþir.

Ýman etmesi ile, otuziki yaþýnda,
Müminlerin sayýsý, kýrk’a çýktý o anda.

(Faruk) lakabý ile, þereflendi sonradan.
Nitekim bir hadise, vuku buldu o zaman.

Þöyle ki, bir yahudi ve bir münafýk kimse,
Ýhtilafa düþtüler bir hususta nedense.

O zaman, münafýða dedi ki o yahudi:
(Ýstersen Muhammed’e, gidelim, yürü haydi!

Ona söyleyelim de, bu ihtilafýmýzý,
Meseleyi o çözsün ve bulsun aramýzý.)

Böylece, yahudinin uyarak arzusuna,
Geldiler Peygamber-i ziþânýn huzuruna.

Meseleyi, ayniyle verince ona haber,
Yahudinin lehine, hüküm verdi Peygamber.

Çýktýlar daha sonra, Resulün huzurundan.
Lakin o münafýðýn, huzuru kaçtý bundan.

Dedi ki: (Bu olmadý, gel Ömer’e gidelim.
O nasýl hükmederse, onu kabul edelim.)

Yahudi, buna dahi razý olup, bu sefer,
Ömer ibnil Hattab’ýn, hanesine gittiler.

Meseleyi anlatýp, beklerken ondan cevap,
Önce, bir sual sordu onlara Ýbni Hattab.

Buyurdu ki: (Var iken Peygamber efendimiz,
Siz, ona gitmeyip de, niçin bana geldiniz?)

Yahudi arz etti ki: (Biz buraya gelmeden,
Söylediðiniz zata gittik daha evvelden.

Lakin onun hükmünü, beðenmedi bu kiþi.
Þimdi sana geldik ki, halledesin bu iþi.)

O böyle söyleyince, celallendi o ara.
Lakin belli etmedi kýzdýðýný onlara.

Sonra, o münafýða sordu ki dönüp hemen:
(Resule gittiðiniz, doðru mu hakikaten?)

Münafýk, (Evet, doðru), diyerek edince arz.
Buyurdu: (Öyle ise, bekleyin beni biraz!)

Ýçeriye girerek, bir satýr aldý hemen.
Eteðinin altýnda, çýktý belli etmeden.

Onlar, merak içinde beklerken ondan cevap,
O satýrý, hiddetle kaldýrdý Ýbni Hattab.

Büyük dehþet içinde bakarken bunlar ona,
Ýndirdi o satýrý münafýðýn boynuna.

Buyurdu: (Peygambere, inanmazsa bir kimse,
Böyle hüküm veririm, ibret olsun herkese.)

Cibril aleyhisselam, Resule geldi o an.
Dedi: (Ayýrdý Ömer, hakký bâtýl olandan.)