Sa'd ibni ebi Vakkas, hazretlerini, bir gün,
Gönderdi Ömer Faruk, Ýran'ýn fethi için.

Kisra, elçi gönderip, hemen Ebi Vakkas'a,
Sordu ki: (Gelmenizin, sebebi ne acaba?)

Cevaben buyurdu ki: (Biz Hakkýn askeriyiz.
Sizi, Ýslam dinine davet için gelmiþiz.

Ya bunu kabul eder, olursunuz Müslüman,
Yahut da harp ederiz, baþka çare yok þu an.)

Elçi, iþbu teklifi iletince Kisra'ya,
Savaþý tercih edip, baþladý hazýrlýða.

Dedi: (Ýslam ordusu, yirmibin kiþi ancak.
Bizse yüzbin kiþiyiz, ne var bunda korkacak?)

Nihayet harp baþlayýp, devam etti durmadan.
Öyle þiddetlendi ki, oldu etraf toz duman.

Lakin düþman içinde, o gün bir kimse vardý.
Bu kuvvetli bahadýr, (Rüstem bin Mihriban)dý.

Ýri cüsseli olup, savaþýrdý pek þedit.
Karþýsýnda, gaziler düþerdi bir bir þehit.

Ýslam ordusunda da, vardý ki bir kiþi hem,
Saf dýþý edilmiþti, bir günahý yüzünden.

Zira hazret-i Ömer, Sa'd hazretlerine,
Mektup yazmýþ idi ki: (Dikkat et askerine.

Varsa günah iþleyen bir askerin, bir erin,
Onun savaþmasýna, verme ruhsat ve izin.

Zira bir toplulukta, iþlerse biri günah,
Bu sebepten, o kavmi muvaffak etmez Allah.

Düþmanýn çokluðundan korkma ey Ebi Vakkas!
Sen, günah iþlemekten ve Allah'tan kork esas.

Siz de günah iþleyip, isyankâr olursanýz,
Kisra’nýn ordusundan, kalýr mý bir farkýnýz?)

Velhasýl o hapis er, bulunduðu çadýrdan,
Muharebe yerini, seyrediyordu her an.

O Rüstem kâfirini, görüp üzülüyordu.
O yerden, için için, ona diþ biliyordu.

Tövbe edip, birine çözdürdü ellerini.
Ve aldý komutanýn savaþ aletlerini.

Fýrlayýp bindi hemen, yine onun atýna.
Çýktý nara atarak, Rüstem’in karþýsýna.

Hamle edip düþürdü, onu at üzerinden.
Ayýrdý daha sonra, baþýný gövdesinden.

Sonra acele ile, çadýra döndü yine.
O zinciri, tekrardan taktýrdý ellerine.

Rüstem'in ölümüyle, kâfirler daðýldýlar.
Gaziler kovalayýp, pek çoðunu kýrdýlar.

Baþkumandan, bu hali bildirdi Halifeye.
Cevap geldi: (O eri, baðýþladým ben!) diye.

Bu savaþta, elli bin kâfiri öldürdüler.
Büyük bir zafer ile, Medine'ye döndüler.