Hazret-i Ömer Faruk, naklediyor ki bizzat:
Bana þöyle buyurdu, bir gün Fahr-i kâinat:

(Ya Ömer, Cibril bana geldiðinde bir günü,
Sordum, senin göklerde olan üstünlüðünü.

Dedi: Ya Resulallah, Ömer’in, göklerdeki,
Kýymeti, üstünlüðü çok fazladýr, þöyle ki,

Onun vasýflarýný, dokuzyüz elli sene,
Size ben, hiç durmadan anlatsam, bitmez yine.)

Ömer ibnil Hattab’ýn, kýymeti hakkýnda hem,
Þöyle buyurmuþlardýr, Eshaba Fahr-i âlem:

(Ömer’in gadabýndan korkunuz, çekininiz!
O, gadaba gelince, gadaplanýr Rabbimiz.)

Bir gün de genç birisi, sahabe-i kiramdan,
Ebu Zer Gýfari’ye, gelmiþ idi bir zaman.

Ona rica etti ki: (Ey genç, bana dua et.
Ki, senin duan ile, olunayým maðfiret.)

Genç, buna çok þaþýrýp, arz etti ki: (Efendim!
Bu halimle ben size, nasýl dua ederim?

Siz ki, hizmet ettiniz o Resule ihlasla.
Sohbette bulundunuz bizlerden daha fazla.)

Ebu Zer, ýsrar ile edince dua talep,
Genç dedi: (Ne iyilik gördünüz bende acep?)

Dedi: Senin hakkýnda, bir gün hazret-i Ömer,
Demiþti ki: (Bak þu genç, iyidir ya Eba Zer!)

Resul de buyurdu ki, sahabe-i güzine:
(Hak söz, kondu Ömer’in dilinin üzerine.)

Onun iyi dediði, iyi kimsedir elbet,
Dua et, Rabbim beni, etsin af ve maðfiret.)

Yine hazret-i Ömer, bir yolda yürür iken,
Ebu Zer Gýfari’yi, gördü ve durdu birden.

Ebu Zer de durdu ve müsafeha eyledi.
Kendisine: (Ýslam’ýn kilidisin sen!) dedi.

(Niçin böyle söylersin?) deyince ona fakat,
Dedi: Hatýrlar mýsýn, bir gün Fahr-i kâinat,

Eshaba buyurdu ki: (Aranýzda fitneler,
Çýkýp yayýlmasýndan korkuyorsanýz eðer,

Olursunuz Ömer’in yanýnda emniyette.
Ya Ömer, sen Ýslam’ýn kilidisin elbette.)

Bir gün de, eshabýnýn arasýnda o Server,
Ömer ibnil Hattab’a, bakýp gülümsediler.

Sonra buyurdular ki o Resul-i mücteba:
(Ya Ömer niçin güldüm, bilir misin acaba?)

Dedi ki: (Onu, Allah ve Resulü bilirler.)
O zaman Resulullah, buyurdu ki: (Ya Ömer!

Bu gece, Arafat’ta toplanýnca insanlar,
Allah, hepsine birden, bir defa etti nazar.

Sana ise, hususi nazar etti ayrýca.
Onun için güldüm ben, bunu hatýrlayýnca.)