Hazret-i Ömer Faruk, öyle adil idi ki,
Görmemiþti bu dünya, böyle adil meliki.

Kurt, koyunu yemezdi zira onun devrinde.
Lakin bu hal kesildi, o vefat ettiðinde.

Yani o göçer göçmez, bu dünya âleminden,
Kurtlar da, koyunlara saldýrýr oldu birden.

Nitekim Ömer Faruk, vefat ettiði günde,
Bir çoban, duruyordu sürüsünün önünde.

Aniden bir kurt gelip, saldýrdý koyunlara.
O, (Vâh Ömer!) diyerek, feryat etti o ara.

Ýnna lillah... okuyup, hep aðladý o günü.
Dediler: (Nasýl bildin, Ömer’in öldüðünü?)

Dedi ki: (Ey insanlar, sað olsaydý o þayet,
Kurt, koyuna bakmaya, edemezdi cesaret.

Senelerdir çobanlýk yapýyorum bunlara.
Görmedim, bir kurt gelip saldýrsýn koyunlara.)

Hakikaten geçince aradan az bir zaman,
Tam o gün öldüðünü, haber aldý o çoban.

Vakta ki Ömer Faruk, dünyadan gitti artýk,
Sardý bütün dünyayý, zifiri bir karanlýk.

Her çocuk, annesine sorardý ki koþarak:
(Gökyüzü siyah oldu, kýyamet mi kopacak?)

Onlar dahi derdi ki: (Kýyamete var zaman.
Lakin hazret-i Ömer, göç etti bu dünyadan.)

Abdurrahman bin Avf da, nakleder ki þöylece:
(Dolaþýrdýk þehri biz, Halifeyle her gece.

Lakin belli noktaya gelince, istisnasýz,
(Sen burada dur!) deyip, giderdi kendi yalnýz.

Vefat ettikten sonra, o yere gittiðimde,
Bir pir-i fani gördüm, hanelerin birinde.

Derdi ki: (Bütün gece, bekledim Ömer’i hep.
Gözlerim yolda kaldý, gelmedi, neden acep?)

Ben, mecburen söyledim, (O vefat etti) diye.
O, (Vâh Ömer!) diyerek, baþladý inlemeye.

Dedim: (Arkadaþýyým ben onun hacý baba!
O sana, nasýl hizmet ediyordu acaba?)

Aðlayarak dedi ki: (Demek o etti vefat.
Bundan sonra Ömer’siz, yaþayamam ben fakat.

Zira ben kimsesizim, yok bir hizmet edenim.
Bütün ihtiyacýmý, giderirdi o benim.

Onun yaptýðý iþi, sen yapamazsýn, ama,
Bir yardým yapacaksan, âmin de þu duama.)

Ellerini kaldýrýp, dedi ki: (Ya ilahi!
Madem ki gitti Ömer, yaþatma beni dahi.)

Ellerini duadan indirince yaþlý zat,
Duasý kabul olup, vefat etti o saat.

Çok kýymeti varmýþ ki Hak teâlâ indinde,
Vefat etti hemence, duasý bittiðinde.)