Aliyyül Mürteza'ya, o Server-i kâinat,
Hususi nasihatler ederdi ona bizzat.

Bir gün de buyurdu ki: (Ya Ali, olma cimri.
Cömert ol ve katiyen, ayýplama kimseyi.

Buz, nasýl erir ise güneþin karþýsýnda,
Öyle erir günahý, cömert insanlarýn da.)

Bilal-i Habeþi de, rivayet eder ki hem:
Yanýmýza gelmiþti, bir zaman Fahr-i âlem.

Gayet sevinçli olup, tebessüm ediyordu.
Ondördüncü ay gibi, yüzü nur saçýyordu.

Dedim ki: (Anam, babam, feda olsun yoluna.
Sizdeki bu nur nedir, çok parlak geldi bana?)

Buyurdu: Amcam oðlu, kardeþim ve damadým,
Hakkýnda, Rabbimizden þimdi bir müjde aldým.

Nikah ettiði zaman, Ali'ye Fatýma'yý,
Rýdvan'a emretti ki, (Sallayýver Tuba'yý!)

O, Tuba aðacýný, tutup salladýðýnda,
Çok senetler saçýldý o aðaçtan anýnda.

Onlarýn üzerinde, þu yazý vardý ki hem,
Ondandýr iþte benim bu sevincim ve neþem:

(Kim benim Resulümle, onun ehl-i beytini,
Severse, görmez onlar Cehennem ateþini.)

Peygamber efendimiz, buyurdu ki bir gün de:
Aç, susuz ve çýplakken halk kýyamet gününde,

Biz dört kiþi, binekler üzerinde oluruz.
Ben, burak üzerinde bulunurum bahusus.

Salih aleyhisselam, devesine biner, ve,
Biner Fatýma dahi, Asba adlý deveye.

Aliyyül Mürteza da, cennet develerinden,
Birisine binerek, gider benim önümden.

(La ilahe illallah, Muhammed Resulullah!)
Diye nida edince, melekler görür nagah.

Kendi kendilerine, þöyle zannederler ki:
Bu, büyük meleklerden biridir elbette ki.

Hak teâlâ katýndan, o esnada bir nida,
Gelir ki, herkes onu iþitirler o anda.

Der ki: (Ey mahþer halký, o, bir melek deðildir.
O, benim Habibimin eshabýndan Ali'dir.)

Bir gün de buyurdu ki: (O Kýyamet gününde,
Ben gelirim, Ali de durur benim önümde.

Liva-i hamd’i dahi, o taþýr ki o zaman,
Sancak, iki parçadýr sündüs ve istebrak'tan.)

Biri sual etti ki: (Ya Resul-i mücteba!
(Nasýl taþýyabilir, o sancaðý acaba?)

Buyurdu ki: (Elbette, onu taþýyabilir.
Çünkü ona, çok üstün hasletler verilmiþtir.

Sabrý bana benziyor, güzelliði Yusüf'e.
Benzer kuvvette dahi, o aynen Cebrail'e.)