Ýyi bir idareci, güler yüzlüdür önce,
Rahatlar maiyyeti her gün onu görünce.

O, gittiði yerlere verir rahat ve huzur,
Onu gören kimseyi, kaplar bir neþe sürur.

Kim girse odasýna bir þeyden üzülerek,
Çýkar onu görünce, neþe ile gülerek.

Cömerttir cüzdanýnda olan bütün parayý,
Boþaltýp sevindirir fakir ve fukarayý.

Ýnsanlara hizmetle geçer hep çoðu vakti,
Çalýþýr gece gündüz, olmaz istirahati.

Memurlarýna karþý çok merhametli olur,
Onlarýn kalblerini neþe ile doldurur.

Hizmet için de olsa, o kalb kýrmaz hayatta,
Ýncitmez memurunu her kusur kabahatta.

Der ki: “O da Allah’ýn bir kuludur nihayet”,
Gösterir her insana yumuþaklýk, merhamet.

Ýdareci, kaçýnýr hem kibir gururdan,
Zira Ýblis, “kibir”le kovulmuþtu huzurdan.

Ýblis ki, yüzbin sene yapmýþ idi ibadet,
Meleklerin hocasý olmuþtu en nihayet.

Ona býrakýlmýþtý idaresi göklerin,
Ona gýbta ederdi cümlesi meleklerin.

Lakin kibirlenince, kaybetti bu nimeti,
Allah’ýn huzurundan tard olundu ebedi.

Çünkü o, “Ben Ademden hayýrlýyým” diyerek,
Ona secde etmedi bir an kibirlenerek.

Ýþte kim tevazuya bürünür ise eðer,
Allah ve kul indinde bulur kýymet ve deðer.

Bir amir de, ne kadar alçak gönüllü ise,
O nisbette sever ve sayar onu çok kimse.

Tevazuu arttýkça, fazlalaþýr kýymeti,
Çoðalýr halkýn ona muhabbeti, hürmeti.

Hakkýn rahmetine de vesiledir tevazu,
Zira yüksek daðlardan aþaðýya akar su.

Gül ovada yetiþir, su aþaðý akar hep,
Mümin ziynetidir tevazu, hayâ, edeb.

Her insanýn gönlünde muhakkak bir þey yatar,
O da normal olarak, o yolda atým atar.

Zengin olmak isteyen, o yolu araþtýrýr,
Allah da, o kimseye bunu kolaylaþtýrýr.

Yani kulun kalbinde her ne ki varsa þayet,
Ona göre bulur o, bir yön ve istikamet.

Nasýl pusula ile yol bulursa gemiler,
Kalbdeki arzular da insana yön verirler.

Ýnsanýn gönlündeki bu arzu ve himmeti,
Neyse, Allah indinde o kadardýr kýymeti.

“Kullara hizmet” aþký varsa kimin kalbinde,
Ýþte o kýymetlidir Allah ve kul indinde.