Ýnsanlarýn baþýnda olan idareciler,
Gurur, yani kibirden çok çekinmelidirler.

Allah, göðsü kabarýk insanlarý sevmiyor,
Baþý önünde olan kullarý beðeniyor.

Büyüklerimiz der ki: (Sen bir kulsun nihayet,
Yalnýz mütevazýlýk yakýþýr sana elbet.)

Edebi ve hayâyý elden býrakmamalý,
Ve her insana karþý mütevazý olmalý.

“Benim dediðim doðru, sen Peki diyeceksin”,
Astýna böyle demek, kibirdir gayet kesin.

Öyle ol ki, gönlüyle sana desin o “Peki”,
Zorla Peki dedirtmek, bir marifet deðil ki.

Zira Peygamberimiz, eshabtan hiç kimseye,
Asla söylememiþtir “Bana peki de!” diye.

Velakin o aslanlar, âþýk olup hep Ona,
Canlarýný verdiler çoðu Onun uðruna.

Allah, kibirlilere vermez muvaffakiyyet,
Kibir ise insana, nefsinden gelir elbet.

Büyükler buyurur ki: (Ey insan, bil ki þu an,
Ýçindeki nefistir en fazla sana düþman.)

Ýslam’ýn her emrinde, bu nefsi kýrmak vardýr,
Ýslam’a uyuldukça, zararlarý azalýr.

Ýstiþare eyle ki, bu, kýrar nefsi iyi,
Zira nefis istemez istiþare etmeyi.

Eðer yolda giderken rastlarsan bir mümine,
Önce sen selam ver ki, kýrýlsýn nefsin yine.

Müsafeha edecek olursan yine eðer,
Önce sen el uzat ki, bu da çok nefsi ezer,

Kýrýldýðýn kimseden önce sen özür dile,
Ki, yine senin nefsin kýrýlsýn böylelikle.

Öfkelenme halim ol, çok çalýþ, olma tembel,
Bunlarýn her biri de, nefsi kýrar mükemmel.

Muvaffak olmanýn da sýrrý, halim olmaktýr,
Tatlý dil ve güler yüz, yani güzel ahlaktýr.

Nefsin, bizi en fazla kandýrdýðý husus da,
Bize hep; “Sen haklýsýn” dedirtir her hususta.

Lakin Resulullahýn tavsiyesi, bu deðil,
Bize, Onun ahlaký olmalý rehber, delil.

Zira O buyurur ki: (Eðer iki Müslüman,
Herhangi ihtilafa düþerlerse bir zaman,

Hangisi diðerinden özür dilerse önce,
Yüksek bir köþk verilir o kimseye, ölünce.)

Mevki ve selahiyyet, mal çokluðu, zenginlik,
Kabiliyetli olmak, güzellik ve zekilik,

Ayrýcalýk, üstünlük saðlayan þeyler de hep,
Felakettir insana, olursa kibre sebep.

Bundan kurtulmanýn da çaresi, tevazudur,
Alçak gönüllü olan, daima huzurludur.