Ömer ibnil Hattab’ýn adlini ölçmek için,
Toplandý yahudiler bir yere hepsi bir gün.

Bir tanesi dedi ki: (Bana verin bu iþi,
Bakalým bu kadar çok adil miymiþ bu kiþi?)

Bir plan hazýrlayýp, girdi “doktor” þekline,
Geldi Ömer Faruk’un mübarek hanesine.

Zaif bir oðlu vardý evinde Halifenin,
Dedi ki: (Ben hekimim, neyin var böyle senin?)

Çocuk, pýrlanta gibi temiz ve saftý gayet.
Dedi ki: (Bedenimde var birazcýk zafiyet.)

Yahudi, þeytan gibi dedi ki: (Peki, hay hay.
Üzülme, bu illetin tedavisi pek kolay.

Bizim evde, bu derde var ki öyle bir ilaç,
Onu iç, baþka þeye kalmayacak ihtiyaç.)

Götürdü böylelikle onu kendi evine,
Þarabý, ilaç diye tutuþturdu eline.

Saf, temiz kalbli çocuk, aldanýp yahudiye,
Ýçti o gün þarabý, “þifalý þerbet” diye.

Çocuk, bir müddet sonra kaybetti kendisini,
Yahudi bunu görüp, sürdürdü hilesini.

Gönderip genç kýzýný, hemen onun yanýna,
Þarabýn tesiriyle, günah iþletti ona.

Az sonra kendisine gelince çocuk birden,
Tövbe etti ise de, geçmiþ idi iþ iþten.

O alçak yahudiyse, Halifeye gelerek,
Ýstedi cezasýný, bunu ihbar ederek.

Halife çok üzüldü olan bu hadiseye,
Sual etti oðlundan: “Doðru mudur bu?” diye

Hakikat olduðunu anlayýnca o hemen,
Derhal verdi hükmünü, hiç tereddüt etmeden.

Buyurdu: (Yüz sopadýr cezasý iþbu suçun.
Derhal infaz edilsin, istisnasý yok bunun.)

Yalvardý cümle eshab o zaman Halifeye:
(Mazur görün çocuðu, kurban gitti hileye.

Zaiftir, dayanamaz, çocuða acýyýnýz.
Suçunu, bu seferlik bize baðýþlayýnýz.)

Lakin o affetmeye, etmedi hiç temayül.
Buyurdu: (Din iþinde olur mu hatýr gönül?)

Onlar ýsrar edince, birden geldi hiddete.
Dedi: (Bu teklifiniz, sýðar mý adalete?

Cezasýný çeksin ki bu günahýn peþinden,
Kurtulsun ahirette Cehennem ateþinden.)

Baþladýlar vurmaya, ikna edemeyince,
Bayýldý acýsýndan, sopa kýrka erince.

Devam ettilerse de, bitab düþtü be gayet.
Sekseninci sopada, vefat etti nihayet.

Çok üzüldü, aðladý oðlunun öldüðüne.
Fakat dinin emriydi, piþman olmadý yine.