Yaratmak dileyince Âdem’i Hak teâlâ,
Þöyle ferman buyurdu, yeryüzüne evvela:

(Ben, insan halk etmeyi diledim ki topraktan,
Bir kýsmý muti olur, bazýsý eder isyan.

Ýtaat edenlere, Cennet olur mükâfat.
Asiler, Cehennemde azaba düþer fakat.)

Yeryüzü, bunu duyup arz etti ki: (Ya Rabbi!
Bu, itaatkârlara büyük ihsan tabii.

Lakin isyan edenler, Cehennem ateþine,
Girerse, dayanamam azab çekmelerine.)

Emretti Hak teâlâ, Cebrail’e o zaman.
(Ya Cebrail, bir miktar toprak al getir Arz'dan.)

Cibril, yere inerek, alacaktý ki toprak,
Yeryüzü, feryat figan eyledi aðlýyarak.

Dedi ki: (Bugün benden, hiç toprak alma sakýn.
Ýsyan edip, azaba düþerler sonra yarýn.

Benim sebebim ile, girmesinler günaha.
Benden toprak almandan, sýðýnýrým Allah’a.)

Cebrail, acýyarak bu feryadýna Arz'ýn,
Hemen döndü geriye, hiç toprak almaksýzýn.

Dedi ki: (Ya ilahi, her þey malum zatýna.
Toprak almadýðýmdan, sýðýndým ben de sana.)

Hak teâlâ bu sefer, emretti Mikail’e.
O dahi yeryüzüne indi bu gaye ile.

O da, yerden bir miktar toprak alacaðý an,
Yeryüzü, ona dahi eyledi feryat, figan.

O da toprak almadan, geriye döndü yine.
Ayný özrü, o dahi beyan etti Rabbine.

Bu sefer Ýsrafil’e verdi Allah bu emri.
O da, ayný sebepten eli boþ döndü geri.

Emretti en sonunda, hazret-i Azrail’e.
O dahi yeryüzüne indi bu gaye ile.

Yeryüzü, ettiyse de Ona da öyle feryat,
Onun yalvarmasýna, þöyle dedi o fakat:

(Allah’a sýðýnýrsýn, sen az toprak vermekten.
Ben dahi sýðýnýrým, Ona karþý gelmekten.)

Ve sonra, her kýt'adan toprak alýp getirdi.
Taif-Mekke arasý bir yere biriktirdi.

Yeryüzü, Azrail’e edince feryat, figan,
Ona, Hak teâlâdan geldi þöyle bir ferman:

(Ey Arz, sakýn üzülme az toprak verdiðine.
Ýade edeceðim onu ben sana yine.

Þu cansýz, siyah renkli topraðýný alýrým.
Beyaz tenli, ay yüzlü insanlar yaratýrým.

Onlar, senin üstünde yaþarlar belli müddet.
Ölüp, tekrar içine girerler en nihayet.)

Azrail'in aldýðý topraklar, o mahalde,
Kýrk arþýnlýk bir yýðýn olup kaldý bu halde.

Bu topraklar, dünyanýn türlü noktalarýndan,
Alýnýp, bir araya gelmiþ olduklarýndan,

Ýnsanlar da, dünyada, çeþitli renklerdedir.
Hem dahi türlü türlü huy ve tabiattedir.

Bu toprak yýðýnýnýn üstüne, cenâb-ý Hak,
Kýrk gün yaðmur yaðdýrdý, aralýksýz olarak.

Yaðdý Gam denizinden, otuz dokuz gün gece.
Ferahlýk denizinden, bir gün yaðdý sadece.

Bunun için insanýn kederi, sevincinden,
Fazla olur daima, sual yok hikmetinden.