Ýdris aleyhisselam, kavmine, kendi bizzat,
Hikmetli sözler ile, ederdi hep nasihat.

Bir kere buyurdu ki: (Akýllýysa bir kimse,
Hakaret gözü ile bakmaz o, hiç kimseye.

Eðer Hak teâlâdan, gelirse dert, musibet,
Güzelce sabrederek, eylemez hiç þikayet.

Yükseldikçe manevi rütbe ve derecesi,
Çoðalýr kendisini hep aþaðý görmesi.

Ýþlediði günahlar, öyle üzer ki onu,
Göremez baþkasýnýn, hata ve kusurunu.

Dünya muhabbetini, o, kalbine koymaz hiç.
Malý çoðalsa bile, olmaz onda bir sevinç.

Hem akýllý olanda, olmaz hiç kibir, gurur.
Zira o, tevazuda bulur rahat ve huzur.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ahiret ile dünya,
Birbirinin zýddýdýr, gelmezler bir araya.

Birini sevindirsen, gücenir ötekisi.
Bir kalbde yerleþemez, iki zýddýn sevgisi.

Ölüm uzakta deðil, çok yakýnýnýzdadýr.
Ölümü uzak gören, kendisini aldatýr.

Akýllý o kuldur ki, hazýrdýr ölüme hep.
Rahat ve müsterihtir, o gayet bundan sebep.)

Buyurdu ki: (Ey insan, sana ne oluyor ki,
Acýktýðýn zamanlar, olursun çocuk gibi.

Lakin karnýn doyunca, deðiþirsin bu defa.
Bir azgýn köle gibi saldýrýrsýn etrafa.

Zaman zaman bilsen de, kendi acizliðini,
Lakin rahatlayýnca, unutursun hepsini.

Ey insan, zenginliði malda ararsýn, fakat,
Kanaat eyleseydin, ederdin daha rahat.

Size en faydalý þey, kanaat ve rýzadýr.
Zira gerçek rahatlýk, bunlar ile saðlanýr.

Hýrs ile öfke ise, en kötü iki haslet.
Bu ikisi, insana olur büyük felaket.)

Buyurdu: (Cömertliði, mal azken de yapýnýz.
Ve gücünüz varken de, suçu baðýþlayýnýz.

Akýllýnýn her iþi, hep kendi lehinedir.
Ahmak ise, ne yapsa, yine aleyhinedir.

Ey insanlar, Allah’a ibadet eyleyiniz.
Ve Onun kullarýna, çok merhamet ediniz.

Hayýr ve þer, herbiri, Allah’tandýr muhakkak.
Lakin hayýr iþlerden, razýdýr cenâb-ý Hak.

Her nimeti, Allah’tan bilirse eðer kiþi,
Ne büyük seadettir onun böyle biliþi.

Zerre kadar iyilik yapsa insan bir kula,
Kavuþur ahirette, elbet karþýlýðýna.

Kötülük yapar ise, bulur kötü karþýlýk.
O, gayriye deðil de, kendine eder yazýk.)

Ve yine buyurdu ki: (Baþkasýna eziyyet,
Mümine yakýþmayan, en fena bir meziyyet.

Ýyi kul, öncelikle, kulluk yapar Rabbine.
Yardým eder durmadan, acizlerin derdine.)